اينجاست كه مى‌گوييم اگر نقشه حسين تنها تا كربلا پايان مى‌يافت و براى بهره‌بردارى از آن ديگر طرحى وجود نداشت طبعاً اين فداكارى‌ها در برابر قدرت و امكانات وسيع حكومتى كه از منبر و محراب گرفته تا اقتصاد و ارتش همه را در اختيار داشت يكباره بى‌اثر بود اما حسين (ع) خليفةاللَّه است، مردى كه از روز اول به تمام جوانب كار مى‌انديشد و پايان امر بر وى روشن است طبعاً اين چنين انسانى بيدار با ديد خدايى خود براى بهره‌بردارى از آن قيام بزرگ هم بى‌نقشه نيست، فرزند پيغمبر براى به ثمر رساندن نهضت مقدس خويش طرحى بهت‌انگيز و مؤثر دارد كه بايد با دست كاروان اسيران يعنى همان زنان، و كودكان كه در چنگال اهرمنان گرفتارند، اجرا گردد.
آنهايى كه هنگام حركت از مكه امام درباره آنان فرموده بود «انَّ اللَّهَ شاءَ أَنْ يَريهُنَّ سَبايا؛ خداوند مى‌خواهد اين زنان را اسير به‌بيند»، اكنون سرّ اسارت آنان روشن مى‌گردد و حقايق آشكار مى‌شود. كه چگونه آن كاروان پيروز وظيفه بزرگ و مقدّس خويش را به عالى‌ترين صورت انجام داد و چگونه توانست موج بنيانكن انقلاب را تا سرزمين شام برساند و از اين راه پايه‌هاى حكومت دودمان بوسفيان را سخت متزلزل و لرزان سازد.