حسين (ع) كشته مى‌شود، اما پيش از شهادت بايد پرده‌ها را بالا بزند و عواملى كه ضرورت قيام و نهضت مقدس او را ايجاب كرد آشكارا بيان كند تا اجتماع در جريان پيش‌آمدهاى تلخ كشور و خودسرى‌هاى حكومت قرار گيرد.
حسين (ع) بايد از عاشورا كه آخرين فرصت اوست حداكثر استفاده را ببرد و نداى آسمانى خويش را به گوش آن مردم و جهانيان برساند تا رسالت اسلامى و انسانى خود را به انجام برساند حسين (ع) مى‌خواهد در آن سرزمين و در ميان آتش و خون خطبه بخواند، خطبه‌اى كه در آن فضيحت و فساد حكومت و شرايط دردناك اجتماع اسلامى را شرح دهد از اين نظر در برابر آن مردم قرار گرفت و از حلقومى كه تشنگى سخت آن را رنج مى‌داد اين گونه شروع به سخن كرد:
تُبّاً لَكُمْ ايَّتُهَا الْجَماعَةُ وَ تَرْحاً حينَ اسْتَصْرَخْتُمُونا والِهينَ فَاصْرَخْناكُمْ مُوجِفينَ سَلَلْتُمْ عَلَيْنا سَيْفاً لَنا فى‌ ايْمانِكُمْ وَحَشَشْتُمْ عَلَيْنا ناراً اقْتَدَحْناها عَلى‌ عَدُوِّنا وَ عَدُوِّكُمْ.
اى گروهى كه در اينجا براى كشتن من گرد آمديد مرگ و هلاك بر شما باد شما سرگشته و حيرت‌زده به ما پناهنده گشته‌ايد و فرياد برآورديد كه ما امام و رهبر نداريم، ما به سوى شما آمديم و نداى شما را اجابت كرديم اكنون به رخ ما شمشير مى‌كشيد؟! با همان شمشيرى كه ما به دست شما داديم، شما آتشى را براى سوزاندن ما شعله‌ور ساختيد كه ما آن را براى دشمنان خود و شما برافروخته‌ايم؟! فَاصْبَحْتُمْ الْباً لِاعْدائِكُمْ عَلى‌ اوْلِيائِكُمْ بِغَيْرِ عَدْلٍ أَفْشُوهُ فيكُمْ وَلا امَلٍ اصْبَحَ لَكُمْ فيهِمْ فَهَلّا لَكُمُ الْوَيْلاتِ تَرَكْتُمُونا وَالسَّيْفُ مَشيمٌ وَالْجاشُ طامِنٌ وَالرَّأْىُ لِما يَسْتَحْصِفُ وَلكِنْ أَسْرَعْتُمْ الَيْها كَطَيْرَةِ الدَّباءِ وَ تَداعَيْتُمْ الَيْها كَتَهافِتِ الْفَراشِ.
شما مردم اكنون بر پيكار دوستانتان اجتماع كرديد و بر حمايت از دشمنان خود اتفاق نموديد بى آن كه عدل و دادى را در بين شما اجرا كنند و يا به آرزوهاى خود در حكومت آنان دست يابيد!! آيا ننگ و عذاب بر شما نباشد با آن كه شما ما را رها كرديد و با دشمنان ما پيوند نموديد؟! در حالى كه شمشيرها در نيام بود و آتش جنگ برافروخته نشده بود و رأى‌ها محكم بود. با اين حال شما براى برافروختن آتش جنگ و افكندن خود در آن، شتاب نموديد، چون پروانگانى كه خود را به آتش مى‌زنند و در ميان آن مى‌سوزند.