او اين مردم را خوب مى‌شناخت و عمق نفوذ فرهنگ شجره خبيثه را در جان آنان آزموده بود و بر همين اساس، آنان را شيعه آل ابى سفيان خطاب كرده و به خوبى مى‌دانست كه رواج اين فرهنگ، نه تنها دين آنان، بلكه عاطفه، حميت، جوانمردى و غيرتشان را بر باد داده است، تا جايى كه به هيچ قاعده و قانون انسانى، اخلاقى پاى بند نيستند.
لذا، قبل از رفتن به ميدان دستور مى‌دهد: «براى من جامه‌اى كه كسى در آن رغبت نكند، بياوريد كه آن را در زير جامه‌هايم بپوشم، تا چون كشته شوم و جامه هايم را بيرون آورند، آن جامه را كسى از تن من بيرون نكند. پس جامه‌اى برايش حاضر كردند كه به روايت سيد بن طاووس، آن جامه كهنه را هم چند موضعش را پاره كرد تا از ارزش بيفتد و آن را در زير جامه‌هاى خود پوشيد. ولى «فَلَمَّا قُتِلَ جَرَّدُوهُ مِنْهُ.» «١»
هم اينان، آنگاه كه وى را به شهادت رساندند، براى جايزه وعده داده شده ابن زياد بر بدن او اسب تاختند. و آن كس كه سر بريده وى را در دست داشت، شب هنگام كه به خانه مى‌رود به همسرش مى‌گويد: «ثروت دنيا را براى تو آورده‌ام.» «٢» و به وحشيانه‌ترين صورت براى ربودن البسه و زيورآلات خاندان نبوت و غارت اموال آنان، روانه خيمه‌ها مى‌شوند.
مرحوم شهيد قاضى طباطبايى در «اول اربعين سيّدالشّهداء (ع)»، ص ٧٠- ٦٩ اين صحنه را اينگونه به تصوير مى‌كشد:
«بعد از شهادت امام، سپاه عمر بن سعد به طرف خيمه‌ها روانه شد. زينب فرياد زد: عمر سعد! اگر مقصود تو از آمدن به خيمه‌هاى ما، به يغما بردن اسباب و وسايل و زيور آلات است، خودمان مى‌دهيم. به سپاهت بگو شتاب نكنند. مگذار دست نامحرمان به جانب خانواده پيامبر دراز شود. زينب همه كودكان را جمع كرد و گفت: هر چه دارند در گوشه‌اى قرار دهند. زينب خود لباسى كهنه و بى ارزش پوشيده بود. زنان، همه، هر چه زيور آلات و وسايل داشتند، در گوشه‌اى جمع كردند. گوشواره‌ها را هم از گوشهايشان درآوردند. حتى فاطمه دختر امام كه نو عروس بود، پرسيد كه، آيا مى‌تواند گوشواره‌هايش را كه يادگار پدر