نايل خواهى شد؟ نه بخدا سوگند! چنين رياستى به تو گوارا نخواهد شد و اين پيمانى است محكم پيش بينى شده، اينك آنچه از دستت بيايد انجام بده.» «١»
همين عمر، در رؤياى لذت چند روزه حكومت و رياست، با تمام اشرافى كه نسبت به قضايا داشت؛ هم حسين را خوب مى‌شناخت و هم جناح مقابل او را، اولين تير را به سوى خيام حسين پرتاب مى‌كند و به سپاهيانش مى‌گويد: «در نزد امير گواهى دهيد كه من اول كسى بودم كه به سوى خيمه‌هاى حسين بن على تيراندازى كردم.» «٢»
رؤساى قوم به تعبير عامر بن مجمع عبيدى (يا مجمع بن عامر) كه در گزارش خود به امام آمده است، «فراوان رشوه گرفته بودند و خرجين‌هايشان پر شده بود.» «٣» و بسيارى نيز براى حضور در ميدان جنگ با حسين (ع) بر سر قيمت چانه مى‌زدند و شعار «كم تهب؟» «چه مبلغ پول مى‌دهى؟» «٤» از گفتگوهاى در گوشى آن روزها بود.
به همين دليل امام (ع) در سخنرانى روز عاشورا، وقتى آخرين نصايحش را براى اتمام حجت به گوش زنگار گرفته آنان مى‌خواند، روى همين عنصر دنياطلبى كه اكثر آنان را به ميدان مقابله با حق كشانده بود، دست مى‌گذارد و خطاب به آنان مى‌فرمايد:
بندگان خدا! تقوا پيشه كنيد و از دنيا بپرهيزيد. اگر بنا بود كه دنيا براى كسى باقى بماند يا كسى همواره در دنيا باقى باشد، پيامبران شايسته‌تر بودند كه بمانند و جلب خشنودى آنان سزاوارتر بود. ولى هرگز! خداوند، دنيا را براى فنا آفريده است كه تازه‌هايش كهنه مى‌شوند و نعمت‌هايش زوال مى‌پذيرد .... اى مردم! خداوند، دنيا را محل فنا و نيستى قرار داده است، كه اهل آن دگرگون مى‌شوند و در تغيير و گذرند. فريفته و گول خورده، كسى است كه دنيا او را بفريبد و تيره روز كسى است كه دلبسته دنيا شود. مردم! اين دنيا شما را فريب ندهد، كه هر كس فريب خورد، ناكام خواهد شد و هر كس دچار افزون‌طلبى شود، بى‌بهره و نوميد خواهد گشت.» «٥»