را نقل نيز كردند.» «١» كعب الاحبار، وَهب بن منبّه و عبداللَّه بن سلّام مشهورترين مفسران اسرائيلى هستند.
ولى عمده تحريفات و جعلياتى كه در حوزه مسائل مربوط به حكومت و سياست و اشخاص يا موضوعاتى كه بنحوى مى‌توانست مرتبط با اين امور واقع شود را، امويان در زمان تسلّط خود بر مسلمانان انجام دادند. جريان نفاق كه هيچ اصالت و سابقه درخشانى در دين توحيدى و ميان مسلمانان نداشت، از همان ابتدا دريافت كه براى مشروع جلوه دادن خود، نيازمند پشتوانه معنوى!! جعل حديث است و در اين كار به قدرى افراط كرد، كه به قول بعضى از مورخين، معاويه موقعيتى ممتاز و برتر از پيامبر
عاشوراشناسى ٣١٥ دنياطلبى(خواص) ..... ص : ٣١٤
(ص) پيدا كرد. و در اين راه از يهوديان و مسيحيان تازه مسلمان شده‌اى مانند تميم دارى و ابواسحاق كعب بن مانع و دين به دنيا فروشانى مثل عمرو بن عاص، سمرة بن جندب و ابوهريره مشهور، استفاده زيادى شد.
ابن ابى الحديد مى‌نويسد: «معاويه چهار صدهزار درهم به سمرة بن جندب داد تا شأن نزول «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِى الحَيوةِ الدُّنْيا» (بقره، ٢٠٤ و ٢٠٥) [كه در شأن منافقين نازل شده است‌] را در شأن على و «مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى‌ نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ» (بقره، ٢٠٧) [كه در شأن على (ع) در مورد واقعه ليلة المبيت نازل شده است‌] را در شأن ابن ملجم مرادى روايت كند، كه همين كار را هم كرد و مردم صرفاً به دليل آنكه او در زمان حيات خويش، پيامبر را رؤيت كرده است، به عنوان صحابى به حرف او اطمينان داشتند. «٢»
سمرة بن جندب، همان كسى است كه به بهانه تك درختش در باغ انصارى، به خانه وى آمد و رفت مى‌كرد و براى وى مزاحمت ايجاد مى‌نمود، كه پيامبر خدا بعد از نصايح و تذكراتى به او و تمرّد وى از امر رسول خدا، دستور داد تك درخت او را از بيخ كندند؛ و در همين قضيه بود كه حديث معروف «لا ضَرَرَ وَ لا ضِرارَ» را انشاء فرمودند.
بنابراين، تعجب نكنيد؛ اگر در تاريخ ذكر مى‌شود، هنگام شهادت على (ع) در محراب مسجد، عده‌اى از شاميان، با استبعاد از يكديگر مى‌پرسيدند: مگر على نماز هم مى‌خواند؟!