عاشورا شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٩٠

٢٤- پيشگام نبودن در جنگ‌
جنگ، هيچ وقت اصل اوّليه در اسلام نيست؛ بلكه هميشه وسيله‌اى براى زدودن موانع از راه هدايت مردم است. بنابراين، پيامبر، حضرت امير و امام حسين (ع)، پيوسته مى‌كوشيدند كه بدون درگيرى كار پيش رود و به همين خاطر در جنگ‌ها سعى مى‌كردند آغازگر حمله نباشند و تا آخرين لحظه، اميد به هدايت خصم داشتند. امام حسين (ع) فرمود: «ما كُنْتُ لِأَبْدَأَهُمْ بِالْقِتالِ.» «١»
٢٥- حمايت از حقوق مردم‌
گرچه كربلا، صحنه جنگ بود، ولى در همان جا هم مراعات حقوق مالى مردم از سوى حسين (ع) انجام مى‌شد. آن حضرت زمين كربلا را از مالكين آن منطقه خريدارى و وقف كرد، منطقه‌اى به وسعت چهار ميل در چهار ميل. «٢»
و گفته‌اند، كه آن حضرت روز عاشورا فرمود تا اعلام كنند، هر كس بدهكار است، با من نباشد: «نادِ أَنْ لا يُقاتِلَنَّ مَعى‌ رَجُلٌ عَلَيْهِ دَيْنٌ.» «٣»
٢٦- افزايش تحمّل در سايه پيوند با خدا
آنچه به يك انسان مبارز، روحيّه مقاومت و تحمّل شدايد مى‌بخشد و مشكلات را بر او آسان مى‌سازد، ايمان به حضور خدا و آگاهى او از حال بنده است. آن حضرت فرمود: «هَوَّنَ عَلَىَّ ما نَزَلَ بى‌ أَنَّهُ بِعَيْنِ اللَّهِ.»
٢٧- راضى بودن از خدا
صفت «رضا» از والاترين كمالات انسان عارف است. در همه حال از خدا راضى بودن و به رضاى او تسليم بودن. حسين بن على (ع) در خطبه خود فرمود: «رِضَا اللَّهِ رِضانا أَهْلَ الْبَيْتِ.» «٤»