مى‌فرمايد: «وَ عَلَى الْاسْلامِ السَّلامُ إِذْ قَدْ بُلِيَتِ الْأُمَّةُ بِراعٍ مِثْلِ يَزيدَ.» «١»
پس مكتب بايد بماند، هر چند پيروان مكتب فدا شوند. اين دستور و حركت، براى هميشه است، نه خاصّ زمان آن حضرت.
٢٠- حمايت از ولىّ امر
صحنه‌هاى عاشورا جلوه‌هاى حمايت از رهبر است. گرچه امام حسين (ع) بيعت خود را از ياران برداشت، ولى آنان دست از رهبر نكشيدند و ولىّ امر خود را تنها نگذاشتند. سخنان كسانى كه در شب عاشورا در حمايت آن حضرت سخن گفتند، همچون زهير و حبيب قابل توجّه است. حتّى در رجزهايى كه در ميدان نبرد مى‌خواندند، حمايت از رهبر مشهود است.
حضرت عبّاس (ع) سوگند مى‌خورد، كه به خدا سوگند حتّى اگر دستم را قطع كنيد، دست از حمايت از دين و امامم برنمى‌دارم:
وَاللَّهِ إِنْ قَطَعْتُمُوا يَمينى‌ إنّى‌ أُحامى‌ أَبَداً عَنْ دينى‌ «٢»
مسلم بن عوسجه هم پس از مجروح شدن، در آخرين لحظات، وصيّتى كه به حبيب بن مظاهر داشت، اين بود كه دست از امام برندارد و در راه او جان فدا كند: «اوصيكَ بهذا أنْ تَمُوتَ دُونَهُ» «٣»
٢١- دنيا، لغزشگاه خطرناك‌
دنياطلبى و مال دوستى مايه همه فتنه‌ها و لغزش‌ها است. بسيارى كه به انحراف كشيده شده‌اند يا دست از وظيفه برداشته‌اند، در دامن دنيا لغزيده‌اند. دنياطلبى، ابن‌زياد و عمر بن سعد را به جنگ با حسين (ع) واداشت. ضربه خوردگان سياسى زمان حضرت على (ع)، نيرو به جنگ حضرتش فرستادند. دلباختگان حكومت رى و شيفتگان جوايز امير كوفه، دست به خون حسين بن على (ع) آغشتند. حتّى آنان كه اسب بر بدن امام تاختند، پيش ابن زياد رفتند و