اما همين كه ايام عاشورا سپرى مى‌شود و زينب، حسين (ع) را با آن روحيه قوى و نيرومند و با آن دستور العمل‌ها مى‌بيند، زينب ديگرى مى‌شود كه ديگر احدى در مقابل او كوچكترين شخصيتى ندارد. امام زين‌العابدين فرمود: ما دوازده نفر بوديم و تمام ما دوازده نفر را به يك زنجير بسته بودند كه يك سر زنجير به بازوى من و سر ديگر آن به بازوى عمه‌ام زينب بسته بود.
مى‌گويند تاريخ ورود اسرا به شام دوم ماه صفر بوده است. بنابراين بيست و دو روز از اسارت زينب گذشته است؛ بيست و دو روز رنج متوالى كشيده است كه با اين حال او را وارد مجلس يزيد بن معاويه مى‌كنند، يزيدى كه كاخ اخضر او (يعنى كاخ سبزى كه معاويه در شام ساخته بود) آنچنان بارگاه مجلّلى بود كه هر كس با ديدن آن بارگاه و آن خدم و حشم و طنطنه و دبدبه، خودش را مى‌باخت. بعضى نوشته‌اند كه افراد مى‌بايست از هفت تالار مى‌گذشتند تا به آن تالار آخرى مى‌رسيدند كه يزيد روى تخت مزيّن و مرصّعى نشسته بود و تمام اعيان و اشراف و اعاظم سفراى كشورهاى خارجى نيز روى‌كرسى‌هاى طلا يا نقره نشسته بودند. در چنين شرايطى اين اسرا را وارد مى‌كنند و همين زينب اسير رنج ديده و رنج كشيده، در همان محضر چنان موجى در روحش پيدا شد و چنان موجى در جمعيت ايجاد كرد كه يزيد معروف به فصاحت و بلاغت را لال كرد. يزيد شعرهاى ابن زبعرى را با خودش مى‌خواند و به چنين موقعيتى كه نصيبش شده است افتخار مى‌كند. زينب فريادش بلند مى‌شود:
اظَنَنْتَ يا يَزيدُ حَيْثُ اخَذَتْ عَلَيْنا اقْطارَ الْارْضَ وَ افاقَ السَّماءِ فَاصْبَحْنا نُساقُ كَما تُساقُ الْأُسارى‌ انَّ بِنا عَلَى اللَّهِ هَواناً وَ بِكَ عَلَيْهِ كَرامَةً.
اى يزيد! خيلى باد به دماغت انداخته‌اى (شَمِخْتَ بِانْفِكَ). «١»
تو خيال مى‌كنى اين كه امروز ما را اسير كرده‌اى و تمام اقطار زمين را بر ما گرفته‌اى و ما در مشت نوكرهاى تو هستيم، يك نعمت و موهبتى از طرف خداوند بر توست؟! به خدا قسم تو الآن در نظر من بسيار كوچك و حقير و بسيار پست هستى و من براى تو يك ذره شخصيت قائل نيستم.
ببينيد، اينها مردمى هستند كه بجز ايمان و شخصيت روحى و معنوى همه چيزشان را از دست داده‌اند. آن وقت شما توقع نداريد كه شخصيتى مانند شخصيت زينب چنين حماسه‌اى بيافريند و در شام انقلاب به وجود بياورد؟ همان طور كه انقلاب هم به وجود آورد.