نظر مثل ما نيستند، به اندازه‌اى كه ما در مقابل لغات و عادات اجنبى تسليم هستيم، هيچ ملتى تسليم نيست. به عكس‌هايى كه در كتاب‌هاى تاريخ علوم هست نگاه كنيد مى‌بينيد دانشمندان درجه اول هند با همان عمامه و لباس خودشان هستند. نهرو كه يك سياستمدار بزرگ و يك وزنه جهانى بود، با همان لباس هندى در همه جا حركت مى‌كرد، بلندى و كوتاهى لباس و يا سفيد و سياه بودنش اهميت ندارد، اما اين كه آن دانشمند عمامه خودش را سرش مى‌گذارد و يا نهرو با آن شلوار سفيد و گشاد و پالتوى مخصوص همه جا مى‌رود، مى‌خواهد به همه مردم دنيا بگويد كه من هندى هستم و بايد هندى باقى بمانم و در مقابل علم و صنعت تعصّب ندارم، كه علم و صنعت مربوط به كشور خاصى نيست؛ در مقابل عقايد بزرگ فلسفى و دينى تعصب ندارم اما در مورد شعارهاى ملى، هر كسى به شعارهاى خودش پايبند است، من چرا بايد شعار يك ملت ديگر را بپذيرم؟ ولى ما، اگر فرنگى يك زُنّار ببندد، ما دو تا زنّار مى‌بنديم، با اين كه او روى حساب شعار خودش اين كار را مى‌كند. در جامعه ما اين حساب‌ها نيست.
هر روز يك زمزمه‌اى بلند مى‌شود و هر چند صباحى يك بار مسئله تغيير خط مطرح مى‌شود كه اين خط به درد نمى‌خورد و بايد خط لاتين به كار ببريم و كلمات خودمان را با حروف لاتين بنويسيم، حالا در اثر اين تغيير چه بر سر معارف و فرهنگ و تمدن و شخصيت و حماسه ملى ما مى‌آيد، اين حساب‌ها ديگر در كار نيست. ما آثار نفيسى داريم كه در دنيا نظير ندارد. مگر دنيا كتابى مثل مثنوى مولوى دارد؟ مگر دنيا كتابى مثل كتاب سعدى دارد؟ اينها در قالب همين خطوط گفته و نوشته شده است. اگر شما اين خط را كه صادش با سينش و با ث سه نقطه‌اش، و نيز حرف زاء آن با ضادش و با ظينش فرق مى‌كند منسوخ كنيد، اگر شما اين قالب را برداريد، در ظرف صد سال ديگر اصلًا مثنوى را نمى‌شود خواند! ولى من نمى‌دانم چرا ما اين طور هستيم؟!
پيغمبر اسلام به مردم عرب چه داد؟ و اساساً يك آدم فقير و يتيم و كسى كه تمام قوم و قبيله‌اش با او دشمن هستند، چه داشت كه به آنها بدهد و چطور شد كه آنها را از آن حضيض پستى به اوج عزت رساند؟ ايمانى به آنها داد كه آن ايمان به آنها شخصيت داد؛ يك مرتبه آن عرب سوسمارخور، شير شترخور، عرب غارتگرى كه دخترش را زنده زنده به خاك مى‌كرد، اين احساس در او پيدا شد كه من بايد دنيا را از اسارت و از پرستش و اطاعت غير خدا