نژادها تساوى قائل است و بعلاوه در چهارده قرن پيش دين اسلام كه يكى از مذاهب بزرگ جهان است اختلاف سفيد و سياه را برداشته است. در آن كتاب نوشته بود در يك مجلسى كه عدّه‌اى از انگليسى‌ها در آن بودند، چند جوان ايرانى هم بودند، صحبت اين موضوع مى‌شود كه فلان روزنامه چنين حرفى نوشته و به اسلام استناد كرده است كه اسلام در چهارده قرن پيش، از سياهان حمايت كرده و آنها را همدوش سفيدها قرار داده است و يك مرد انگليسى گفته بود يك دين كثيف بايد هم از كثيف‌ها حمايت كند. و بعد نوشته بود دو نفر جوان ايرانى كه در آن مجلس بودند خيلى افسرده شده و گفته بودند چرا ما بايد يك دينى داشته باشيم كه اسباب سرشكستگى ما باشد، و بعد هم ماجراى اين مجلس را تعريف كرده بودند كه ما در جلسه‌اى بوديم و چنين حرفى زدند و گفتند يك دين كثيف بايد هم از يك نژاد كثيف حمايت كند. آن دو جوان اظهار كرده بودند كه واقعاً چطور اسلام نتوانسته درك كند كه ميان سفيد و سياه فرق است!
اين را مى‌گويند شخصيت‌باختگى، اينها چون در محيطى قرار گرفته‌اند كه آن محيط اين طور فكر مى‌كند، به جاى اين كه يك ذره استقلال فكرى داشته باشند و بر دهان گوينده آن سخن بكوبند و بگويند حرف تو حرف مفت و مزخرفى است و مگر اختلاف رنگ مى‌تواند سبب امتياز فضيلت در ميان افراد بشر باشد، آن طور افسرده مى‌شوند و خود را مى‌بازند. زيرا او مى‌گويد وقتى فرنگى اين طور فكر مى‌كند لابد اين طور درست است!
حسن و عيب ما مردم ايران‌
ما مردم ايران يك حسن داريم و يك عيب. حسن ما مردم اين است كه در مقابل حقيقت، تعصّب كمى داريم و شايد مى‌توانيم بگوييم بى‌تعصّب هستيم؛ يعنى اگر با حقايقى برخورد كنيم و آنها را درك كنيم، شايد از هر ملت ديگر زودتر تسليم آن حقايق مى‌شويم. ولى يك عيب بزرگى در ما ملت ايران هست كه به موازات اين كه در مقابل حقايق تسليم مى‌شويم، به حماسه‌ها و اركان شخصيت خودمان زياد پايبند نيستيم و با يك حرف پوچ، زود آن را از دست مى‌دهيم و رها مى‌كنيم. هيچ ملتى به اندازه ما نسبت به شعائر خودش بى اعتنا نيست.
شما هندى‌ها و ژاپنى‌ها و اعراب را ديده‌ايد؛ آنها هم مثل ما مشرق زمينى هستند، لكن از اين‌