شمشير يا تن به ذلت دادن. آيا من تن به ذلت بدهم؟ هيهات كه ما زير بار ذلت برويم! ما تن خودمان را در جلوى شمشيرها قرار مى‌دهيم ولى روح خودمان را در جلوى شمشير ذلت هرگز فرود نمى‌آوريم. خداى من كه در راه رضاى او قدم برمى‌دارم راضى نيست و مى‌گويد نكن، پيغمبر كه وابسته به مكتب او هستم مى‌گويد نكن، آن دامن‌هايى كه من در آنها بزرگ شده‌ام، دامن على كه روى زانوى او نشسته‌ام به من مى‌گويد تن به ذلت نده.
اين يك حماسه است اما نه يك حماسه شخصى يا قومى، در آن منيّت نيست، خودپرستى نيست، خداپرستى است.
در روز عاشورا حسين (ع) حدّ آخر مقاومت را هم مى‌كند. ديگر وقتى است كه به‌كلى توانايى از بدنش سلب شده است. يكى از تيراندازان ستمكار، تير زهرآلودى را به كمان مى‌كند و به سوى اباعبداللَّه مى‌اندازد كه در سينه اباعبداللَّه مى‌نشيند و آقا ديگر بى‌اختيار روى زمين مى‌افتد، چه مى‌گويد؟ آيا در اين لحظه تن به ذلت مى‌دهد؟ آيا خواهش و تمنّا مى‌كند؟
نه بلكه بعد از گذشت اين دوره جنگيدن رويش را به سوى همان قبله‌اى كه از آن هرگز منحرف نشده است مى‌كند و مى‌فرمايد:
رِضاً بِقَضائِكَ و تَسْليماً لِامْرِكَ وَ لا مَعْبودَ سِواكَ يا غِياثَ الْمُستَغيثينَ. «١»
اين است حماسه الهى، اين است حماسه انسانى.
يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا اسْتَجيبُوا للَّهِ وَ لِلرَّسُولِ اذا دَعاكُمْ لِما يُحْييكُمْ. «٢»
اين مطلب را مكرر بر زبان مى‌آوريم كه حسين بن على (ع) با آن جانبازى كه كرد اسلام را تجديد حيات و درخت اسلام را با ريختن خون خود آبيارى نمود: «اشهَدُ انَّكَ قَدْ اقَمْتَ الصَّلوةَ وَ اتَيْتَ الزَّكوةَ وَ امَرْتَ بِالْمَعْروفِ وَ نَهَيْتَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ جاهَدْتَ فِى اللَّهِ حقَّ جِهادِهِ» «٣»
شهادت مى‌دهم كه تو اقامه نماز كردى و زكات دادى و امر به معروف و نهى از منكر كردى و در راه خدا جهاد نمودى و حقّ جهاد را بجا آوردى.