آن وقت شعله‌اى مانند شعله حسينى در يك چنين شرايطى پيدا مى‌شود، شرايطى كه نوشته‌اند اگر يك نفر مى‌خواست يك جمله درباره على (ع) روايت بكند مثلًا بگويد من از پيغمبر چنين چيزى را درباره على شنيدم يا مى‌خواهم فلان قضيه يا فلان خطبه را از على نقل كند، طرف را قسم‌هاى مؤكّد مى‌داد كه من به اين شرط براى تو نقل مى‌كنم كه آن را براى احدى نقل نكنى مگر براى كسى كه به اندازه خودت قابل اعتماد باشد، و تو هم او را به همين اندازه قسم بدهى كه براى شخص غير قابل اعتماد نقل نكند.
سومين جهت تقدس نهضت حسينى اين است كه در آن يك رشد و بينش نيرومند وجود دارد؛ يعنى اين قيام و حماسه از آن جهت مقدس است كه قيام كننده چيزى را مى‌بيند كه ديگران نمى‌بينند، همان مثل معروف: «آنچه را كه ديگران در آينه نمى‌بينند او در خشت خام مى‌بيند»، اثر كار خودش را مى‌بيند، منطقى دارد مافوق منطق افراد عادى، مافوق منطق عقلايى كه در اجتماع هستند. ابن عباس، ابن حنفيّه، ابن عمر وعده زيادى در كمال خلوص نيّت، حسين بن على را از رفتن به كربلا نهى مى‌كردند. آنها روى منطق خودشان حق داشتند، ولى حسين چيزى را مى‌ديد كه آنها نمى‌ديدند. آنها نه به اندازه حسين بن على خطر را احساس مى‌كردند و نه مى‌توانستند بفهمند كه چنين قيامى در آينده چه آثار بزرگى دارد، اما او به طور واضح مى‌ديد. چندين بار گفت: به خدا قسم اينها مرا خواهند كشت، و به خدا قسم كه با كشته شدن من اوضاع اينها زير و رو خواهد شد.
اين بينش قوى اوست.
روح بزرگ‌
حسين بن على (ع) يك روح بزرگ و يك روح مقدس است. اساساً روح كه بزرگ شد تن به زحمت مى‌افتد، و روح كه كوچك شد تن آسايش پيدا مى‌كند. اين خود يك حسابى است.
ابن عباس‌ها بيايند نهى كنند، مگر روح حسين اجازه مى‌دهد؟! متنبّى، شاعر معروف عرب شعر خوبى دارد، مى‌گويد:
وَ اذا كانَتِ النُّفوسُ كِباراً تَعِبَتْ فى مُرادِهَا الْاجْسامُ «١»
مى‌گويد وقتى كه روح بزرگ شد جسم و تن چاره‌اى ندارد جز آنكه به دنبال روح بيايد، به زحمت بيفتد و ناراحت شود. اما روح كوچك به دنبال خواهش‌هاى تن مى‌رود، هرچه را كه تن فرمان بدهد اطاعت مى‌كند. روح كوچك به دنبال لقمه براى بدن مى‌رود اگر چه از راه دريوزگى و تملّق و چاپلوسى باشد. روح كوچك دنبال پست و مقام مى‌رود ولو با گرو گذاشتن ناموس باشد. روح كوچك تن به هر ذلت و بدبختى مى‌دهد براى اينكه مى‌خواهد در خانه‌اش فرش يا مبل داشته باشد، آسايش داشته باشد، خواب راحت داشته باشد.
اما روح بزرگ به تن نان جو مى‌خوراند، بعد هم بلندش مى‌كند و مى‌گويد شب زنده‌دارى كن. روح بزرگ وقتى كه كوچكترين كوتاهى در وظيفه خودش مى‌بيند، به تن مى‌گويد اين سر را توى اين تنور ببر تا حرارت آن را احساس كنى و ديگر در كار يتيمان و بيوه زنان كوتاهى نكنى! «١» روح بزرگ آرزو مى‌كند كه در راه هدف‌هاى الهى و هدف‌هاى بزرگ خودش كشته شود؛ فرقش شكافته مى‌شود، خدا را شكر مى‌كند. «٢» روح وقتى كه بزرگ شد، خواه ناخواه بايد در روز عاشورا سيصد زخم به بدنش وارد شود. آن تنى كه در زير سم اسب‌ها لگدمال مى‌شود، جريمه يك روحيه بزرگ را مى‌دهد، جريمه يك حماسه را مى‌دهد، جريمه حق پرستى را مى‌دهد، جريمه روح شهيد را مى‌دهد.
وقتى كه روح بزرگ شد، به تن مى‌گويد من مى‌خواهم به اين خون ارزش بدهم. شهيد به چه كسى مى‌گويند؟ روزى چقدر آدم كشته مى‌شوند؟ مثلًا هواپيما سقوط مى‌كند و عده‌اى كشته مى‌شوند، چرا به آنها شهيد نمى‌گويند؟ چرا دور كلمه «شهيد» را هاله‌اى از قدس گرفته است؟ چون شهيد كسى است كه يك روح بزرگ دارد، روحى كه هدف مقدس دارد، كسى است كه در راه عقيده كشته شده است، كسى است كه براى خودش كار نكرده است، كسى‌