در آنجا قهرمان حسين است. در آن صفحه، ديگر جنايت نيست، تراژدى نيست، بلكه حماسه است، افتخار و نورانيت است، تجلّى حقيقت و انسانيت است، تجلّى حق‌پرستى است. آن صفحه را كه نگاه كنيم، مى‌گوييم بشريّت حق دارد به خودش ببالد. اما وقتى صفحه سياهش را مطالعه مى‌كنيم مى‌بينيم كه بشريت سرافكنده است و خودش را مصداق آن آيه مى‌بيند كه مى‌فرمايد:
قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ. «١»
مسلّماً جبرئيل امين در مقابل اعلام خدا كه فرمود: «انّى جاعِلٌ فِى الأرْضِ خَليفَةً» «٢»
سؤالى نمى‌كند، بلكه آن دسته از فرشتگان كه فقط صفحه سياه بشريت را مى‌ديدند و صفحه ديگر آن را نمى‌ديدند، از خدا اين سؤال را كردند كه آيا مى‌خواهى كسانى را در زمين قرار دهى كه فساد كنند و خون‌ها بريزند؟ و خدا در جواب آنها فرمود: «انّى اعْلَمُ ما لا تَعْلَمونَ» «٣»
من چيزى را مى‌دانم كه شما نمى‌دا
عاشوراشناسى ٢٥٧ مشخصات حماسه مقدس ..... ص : ٢٥٦
نيد.
آن صفحه صفحه‌اى است كه ملك اعتراض مى‌كند، بشر سرافكنده است، و اين صفحه صفحه‌اى است كه بشريت به آن افتخار مى‌كند. چرا بايد حادثه كربلا را هميشه از نظر صفحه سياهش مطالعه كنيم و بايد هميشه جنايت‌هاى كربلا گفته شود؟ چرا هميشه بايد حسين بن على از آن جنبه‌اى كه مورد جنايت جانيان است مورد مطالعه ما قرار بگيرد؟
چرا شعارهايى كه به نام حسين بن على مى‌دهيم و مى‌نويسيم، از صفحه تاريك عاشورا گرفته شود؟ چرا ما صفحه نورانى اين داستان را كمتر مطالعه مى‌كنيم، در حالى كه جنبه حماسى اين داستان صدبرابر بر جنبه جنايى آن مى‌چربد و نورانيّت اين حادثه بر تاريكى آن خيلى مى‌چربد. پس بايد اعتراف كنيم كه يكى‌از جانى‌هاى بر حسين بن على ما هستيم كه از اين تاريخچه فقط يك صفحه‌اش را مى‌خوانيم و صفحه ديگرش را نمى‌خوانيم.
جانى‌هاى بر امام حسين آنهايى هستند كه اين تاريخچه را از نظر هدف منحرف كرده و مى‌كنند.