لازم و خيلى هم خوب است. اما در خلال سخن، حتماً به صورتى صحبت بشود كه تصريحاً، تلويحاً، مستقلًا و يا به صورت ضمنى، ماجراى عاشورا تبيين بشود، مكتوم و مخفى نماند.
مطلب دوم اين كه از اين فرصت استفاده بشود براى همان كارى كه خود حسين بن على (ع) كرد. يعنى به بركت جهاد خود، اسلام را زنده كرد. در حقيقت اسلام، زنده شده و آزاد شده خون و قيام حسين بن على (ع) است. امروز هم شما به بهانه ياد و نام و منبر آن بزرگوار، حقايق اسلامى را بيان كنيد. قرآن و حديث را معرفى كنيد. نهج البلاغه را براى مردم بخوانيد و حقايق اسلامى را براى مردم بيان كنيد. از جمله حقايق اسلامى، همين حقيقت مباركى است كه امروز در ايران اسلامى تجسّد پيدا كرده است. يعنى نظام جمهورى اسلامى، نظام نبوى، علوى و وَلَوىِ حكومت حق كه جزو بالاترين معارف اسلامى است. كسى خيال نكند كه مى‌شود اسلام را تبيين كرد و از حاكميت اسلام كه امروز در اين مرز و بوم متجسّد شده است غافل ماند و آن را مغفول عنه گذاشت.
فداكارى براى حفظ دين‌
عاشورا پيام‌ها و درس‌هايى دارد. عاشورا درس مى‌دهد كه بايد براى حفظ دين فداكارى كرد.
در راه قرآن بايد از همه چيز گذشت. درس مى‌دهد كه در ميدان نبرد حقّ و باطل، كوچك و بزرگ، زن و مرد، پير و جوان، شريف و وضيع، امام و رعيّت، همه با هم در يك صف قرار مى‌گيرند و جبهه دشمن با همه توانايى‌هاى ظاهرى، بسيار آسيب‌پذير است. همچنان كه جبهه بنى اميّه به وسيله كاروان اسيران عاشورا در كوفه آسيب ديد، در شام و در مدينه آسيب ديد، بالاخره هم به فناى جبهه سفيانى منتهى شد. درس مى‌دهد كه در ماجراى دفاع از دين، بيشتر از همه چيز براى انسان بصيرت لازم است. بى بصيرت‌ها فريب مى‌خورند و در جبهه باطل قرار مى‌گيرند، بدون اين كه خود بدانند. همچنان كه در جبهه ابن زياد كسانى بودند كه از فسّاق و فجّار نبودند، بلكه از بى بصيرت‌ها بودند.
اينها درس‌هاى عاشورا است. البتّه همين درس‌ها كافى است كه يك ملّت را از ذلّت به عزّت برساند. همين درس‌ها مى‌تواند جبهه كفر و استكبار را شكست بدهد. درس‌هاى زندگى سازى است.