اين يك سر فصل و يك درس است. يا آن كه مى‌فرمايد: «فَمَنْ كانَ باذِلًا فينا مُهْجَتَهُ وَ مَوْطِناً عَلى‌ لِقاءِاللَّهِ نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنا». بحث ملاقات با خداست، هدف آفرينش بشر «انَّكَ كادِحٌ الى‌ رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقيهِ» است. همه اين تلاش‌ها و زحمت‌ها همين است كه ملاقات كند (فملاقيه).
اگر كسى موطن در لقاءاللَّه است، توطين نفس بر لقاءاللَّه كرده است. «فلير حل معنا». بايد با حسين راه بيفتد و نمى‌شود در خانه نشست؛ نمى‌شود به دنيا و تمتعات دنيا چسبيد و از راه حسين غافل شد بايد راه بيفتيم. اين راه افتادن از درون خود ما، از نفس ما و از تهذيب نفس شروع مى‌شود و به سطح جامعه و جهان كشيده مى‌شود اين‌ها بايد بيان بشود. اين‌ها هدف‌هاى امام حسين، خلاصه‌گيرى‌ها و جمع بندى‌هاى نهضت حسين است.
جمع بندى نهضت حسينى (ع) اين است كه يك روزى بر امام حسين (ع) گذشت، در حالى كه همه دنيا در زير سيطره ظلمات ظلم و جور پوشيده و محكوم بود. هيچ كس جرأت بيان حقيقت را نداشت، فضا، زمين و زمان سياه و ظلمانى بود. حتى ابن عباس و عبداللَّه‌بن جعفر با امام حسين نيامدند، اين معنايش چيست؟ آيا اين نشان نمى‌دهد كه دنيا در چه وضعى بود؟ امام حسين در چنين وضعيتى، تك و تنها- البته با چند ده‌نفرى، كه اگر هم نمى‌ماندند آن حضرت مى‌ايستاد- در مقابل ظلم ايستاد. فرض كنيد شب عاشورا، وقتى حضرت فرمود: من بيعتم را برداشتم، همه مى‌رفتند. ابوالفضل و على اكبر هم مى‌رفتند و حضرت تنها مى‌ماند، روز عاشورا چه مى‌شد؟ حضرت بر مى‌گشتند؟ يا مى‌ايستادند و مى‌جنگيدند؟ در زمان ما يك نفر پيدا شد كه گفت: اگر من تنها بمانم و همه دنيا در مقابل من باشند، من از راهم بر نمى‌گردم. او امام ما بود و عمل كرد و راست گفت. «صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ». ديديد كه يك انسان حسينى و عاشورايى چه كرد؟ اگر ما همه عاشورايى باشيم حركت دنيا به سمت صلاح، خيلى سريع خواهد شد. زمينه ظهورِ ولىِّ مطلق حق، فراهم خواهد شد. پس بايد اين مفاد در ماه محرّم، در خلال بيان و تبيين. وعظ، روضه و مدح، براى مردم بيان شود بايد هدف امام حسين به وسيله مبلغين در سراسر كشور، در سراسر دنيا، بر روى منبرها، در پشت تريبون‌ها، با شكل‌هاى مختلف، در شهرها و روستاها بيان بشود. البته ممكن است كه آن مبلغ، يك حديث اخلاقى هم بخواند خيلى هم خوب است، يا سياست كشور و دنيا را تشريح كند. اينها