همان طور كه او فرمود، مبارزه با دستگاهى كه منشأ فساد بود. «اريدُ انْ امُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهى‌ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ اسيرُ بِسيرَةِ جَدّى‌». يا آن چنان كه در خطبه ديگر در بين راه فرمود: انَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) قالَ مَنْ رَأى‌ سُلْطاناً جائِراً مُسْتَحِلّاً لِحُرُمِ اللَّهِ، ناكِثاً لِعَهْدِ اللَّهِ مُخالِفاً لِسُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ يَعْمَلُ فى‌ عِبادِاللَّهِ بِالْأِثْمِ وَالْعُدْوانِ فَلَمْ يُغَيِّرْ عَلَيْهِ بِقَوْلٍ وَ لا فِعْلٍ كانَ حَقّاً عَلَى اللَّهِ انْ يَدْخُلَهُ مَدْخَلَهُ.
يعنى اغاره يا تغيير نسبت به سلطان ظلم و جور، قدرتى كه فساد مى‌پراكند و دستگاهى كه انسان‌ها را به سمت نابودى و فناى مادى و معنوى مى‌كشاند.
اين، آن حركت حسين بن على (ع) است كه البته آن را مصداق امر به معروف و نهى از منكر هم دانسته‌اند كه در باب گرايش به تكليف امر به معروف و نهى از منكر، بايد به اين نكات هم توجه بشود. لذاست كه براى تكليف اهمّ حركت مى‌كند و تكاليف ديگر را ولو مهم، فداى اين تكليف اهم مى‌كند. تشخيص مى‌دهد كه امروز، كار واجب چيست.
هر زمانى يك حركت براى جامعه اسلامى، متعيّن است؛ يك دشمن و يك جبهه خصم، جهان اسلام و اسلام و مسلمين را تهديد مى‌كند. آن را بايد شناخت. اگر در شناخت دشمن اشتباه كرديم و در جهتى كه اسلام و مسلمين، از آن خسارت مى‌بينند و به آن‌ها حمله مى‌شود دچار اشتباه شديم، خسارتى كه پيدا خواهد شد، جبران‌ناپذير است؛ فرصت‌هاى بزرگ از دست مى‌رود! و امروز ما در دنياى اسلام مكلّفيم كه همين هوشيارى و توجه و دشمن‌شناسى و تكليف‌شناسى را به اعلا درجه ممكن، براى ملت اسلام و ملت خودمان تدارك ببينيم.
امروز با توجه به تشكيل حكومت اسلامى و بر افراشته شدن پرچم اسلام- چيزى كه در طول تاريخ اسلام بعد از صدر اول تا امروز، سابقه ندارد- يك چنين امكانى در اختيار مسلمان‌هاست؛ ما امروز ديگر حق نداريم در شناخت دشمن اشتباه بكنيم، در آگاهى نسبت به جهت و حمله تهاجم دچار اشتباه بشويم.
لذا از اول پيروزى انقلاب تا امروز، همه تلاش امام بزرگوارمان و ديگر كسانى كه در راه آن بزرگوار حركت كردند- على اختلاف مراتبهم و بر حسب امكان و توانايى و بينششان- اين بوده است كه معلوم بشود در دنياى امروز براى مسلمان‌ها، براى جامعه اسلامى در ايران و براى پايه‌هاى عدل و حق، چه تهديدى از همه بالاتر و چه دشمنى از همه خطرناكتر است!