زمان خلفاى اول هم كه انجام نگرفته بود، امير المؤمنين هم كه معصوم بودند، انجام نداده بودند؛ لذا امام حسين (ع) از لحاظ عملى، درس بزرگى به همه تاريخ اسلام داد و در حقيقت، اسلام را هم در زمان خودش، هم در هر زمان ديگرى بيمه كرد.
هر جا فسادى از آن قبيل باشد، امام حسين در آن‌جا زنده است؛ با شيوه و با عمل خود دارد مى‌گويد كه شما بايد چه كار كنيد. تكليف اين است؛ لذا بايد ياد امام حسين و ياد كربلا زنده باشد، چون ياد كربلا اين درس عملى را جلوى چشم مى‌گذارد.
متأسفانه در كشورهاى اسلامى ديگر، درس عاشورا آن چنان كه بايد شناخته شده باشد، شناخته شده نيست! بايد بشود. در كشور ما شناخته شده بود. مردم در كشور ما امام حسين را مى‌شناختند و قيام امام حسين را مى‌دانستند. روح حسينى بود؛ لذا وقتى امام فرمود كه محرم ماهى است كه خون بر شمشير پيروز مى‌شود، مردم تعجب نكردند. حقيقت هم همين شد؛ خون بر شمشير پيروز شد.
بنده يك وقت در سال‌ها پيش، همين مطلب را در جلسه‌اى براى جمعيتى عرض كردم- البته قبل از انقلاب- مثالى به ذهنم آمد، آن را در آن جلسه گفتم؛ آن مثال عبارت است از داستان همان طوطى كه مولوى در مثنوى ذكر مى‌كند.
يك نفر يك طوطى در خانه داشت- البته مَثَل است؛ اين مثل‌ها براى بيان حقايق است- وقتى مى‌خواست به سفر هند برود، با اهل و عيال خود كه خداحافظى كرد، با اين طوطى هم خداحافظى كرد. گفت من دارم به هند مى‌روم؛ هند سرزمين تو است. طوطى گفت: به فلان نقطه برو، قوم و خويش‌ها و دوستان من آن‌جا هستند؛ آن‌جا بگو يكى از شماها در منزل ماست. حال من را براى آن‌ها بيان كن كه در قفس و در خانه ماست. چيز ديگرى از تو نمى‌خواهم.
او رفت، سفرش را طى كرد و به آن‌جا رفت. ديد بله، طوطى‌هاى زيادى روى درخت‌ها نشسته‌اند. آن‌ها را صدا كرد، گفت: اى طوطى‌هاى عزيز و سخنگو و خوب، من پيغامى براى شما دارم؛ يك نفر از شماها در خانه ماست، وضعش هم خيلى خوب است، در قفس است، زندگى خيلى خوب و غذاى خوب و مناسب دارد، به شماها سلام رسانده است.
تا آن تاجر اين حرف را زد، يك وقت ديد آن طوطى‌ها كه روى شاخه‌هاى درخت نشسته بودند، همه بال بال زدند و روى زمين افتادند؛ جلو رفت، ديد مرده‌اند! خيلى متأسف شد؛