منتها چون اسمش رئيس مسلمان‌هاست، نمى‌خواهد اسم اسلام را بر اندازد. او عامل به اسلام، علاقه‌مند و دلسوز به اسلام نيست؛ بلكه با عمل خود، مثل چشمه‌اى كه از آن مرتب آب گنديده تراوش مى‌كند و بيرون مى‌ريزد و همه جامعه اسلامى را پر خواهد كرد! حاكم فاسد، اين جورى است ديگر؛ چون حاكم در رأس قلّه است، آنچه از او تراوش كند، در همان جا نمى‌ماند- بر خلاف مردم عادى- بلكه مى‌ريزد و همه قلّه را فرا مى‌گيرد.
مردم عادى، هر كدام جاى خودشان را دارند. البته هركس كه بالاتر است، هر كس كه موقعيت بالاترى در جامعه دارد، فساد او ضررش بيشتر است. فساد آدم‌هاى عادى ممكن است براى خودشان يا براى عده دور و برشان باشد؛ اما آن كسى كه در رأس قرار گرفته است، اگر فاسد شد، فساد او مى‌ريزد و همه فضا را پر مى‌كند؛ همچنان كه اگر صالح شد، صلاح او مى‌ريزد و همه دامنه را فرا مى‌گيرد.
يك چنين كسى با آن فساد، بعد از معاويه، خليفه مسلمين شده است! خليفه‌ى پيغمبر! از اين انحراف بالاتر؟! زمينه هم آماده است. زمينه آماده است، يعنى چه؟ يعنى خطر نيست.
چرا، خطر كه هست، مگر ممكن است آن كسى كه در رأس قدرت است، در مقابل انسان‌هاى معارض، براى آن‌ها خطر نيافريند؟ جنگ است ديگر. شما مى‌خواهى او را از تخت قدرت پايين بكشى و او بنشيند تماشا كند! بديهى است كه او هم به شما ضربه مى‌زند. پس خطر هست.
اين كه مى‌گوييم موقعيت مناسب است، يعنى فضاى جامعه اسلامى، جورى است كه ممكن است پيام امام حسين به گوش انسان‌ها در همان زمان و در طول تاريخ برسد. اگر در زمان معاويه، امام حسين مى‌خواست قيام كند، پيام او دفن مى‌شد. اين به خاطر وضع حكومت در زمان معاويه است؛ سياست‌ها جورى بود كه مردم نمى‌توانستند حقانيت سخن حق را بشنوند! لذا همين بزرگوار، ده سال در زمان خلافت معاويه، امام بود، ولى چيزى نگفت، كارى، اقدامى و قيامى نكرد؛ چون موقعيت آن‌جا مناسب نبود.
قبلش هم امام حسن (ع) بود، ايشان هم قيام نكرد؛ چون موقعيت مناسب نبود. نه اين كه امام حسين و امام حسن، اهل اين كار نبودند؛ امام حسن و امام حسين، فرقى ندارند، امام حسين و امام سجاد، فرقى ندارند، امام حسين و امام على النقى و امام حسن عسگرى (ع)