احكام اسلامى است، اهميتش از خود حكومت، كمتر نيست؛ چون حكومت، يعنى اداره جامعه. اگر جامعه به تدريج از خط، خارج و خراب و فاسد شد و حكم خدا تبديل شد، اگر ما آن حكم تغيير وضع و تجديد حيات يا به تعبير امروز انقلاب، اگر آن حكم انقلاب را نداشته باشيم، اين حكومت به چه دردى مى‌خورد؟
پس اهميت آن حكمى كه مربوط به برگرداندن جامعه منحرف به خط اصلى است، از اهميت خود حكم حكومت، كمتر نيست. شايد بشود گفت كه اهميتش از جهاد با كفار، بيشتر است. شايد بشود گفت اهميتش از امر به معروف و نهى از منكر معمولى در يك جامعه اسلامى، بيشتر است. حتّى شايد بشود گفت اهميت اين حكم، از عبادات بزرگ الهى و از حج، بيشتر است.
چرا؟ براى خاطر اين كه در حقيقت اين حكم، تضمين كننده زنده شدن اسلام است؛ بعد از آن كه مشرف به مردن است، يا مرده و از بين رفته است خوب، چه كسى بايد اين حكم را انجام بدهد؟ چه كسى بايد اين تكليف را به جا بياورد؟
يكى از جانشينان پيغمبر، وقتى در زمانى واقع بشود كه آن انحراف به وجود آمده است؛ البته به شرط اين كه موقعيت مناسب باشد. چون خداى متعال، به چيزى كه فايده ندارد، تكليف نكرده است. اگر موقعيت مناسب نباشد، هر كارى بكنند فايده‌اى ندارد؛ اثر نمى‌بخشد. بايد موقعيت مناسب باشد.
البته موقعيت مناسب بودن هم معناى ديگرى دارد؛ نه اين كه بگوييم چون خطر دارد، پس موقعيت مناسب نيست؛ مراد اين نيست. بايد موقعيت مناسب باشد؛ يعنى انسان بداند اين كار را كه كرد، نتيجه‌اى بر آن مترتب مى‌شود؛ يعنى ابلاغ پيام به مردم خواهد شد، مردم خواهند فهميد و در اشتباه نخواهند ماند. اين، آن تكليف است كه بايد يك نفر انجام مى‌داد.
حالا در زمان امام حسين (ع)، هم آن انحراف به وجود آمده، هم آن فرصت پيدا شده است.
پس امام حسين بايد قيام كند؛ انحراف پيدا شده است. براى اين كه بعد از معاويه، كسى به حكومت رسيده است كه حتّى ظواهر اسلام را هم رعايت نمى‌كند! شرب خمر و كارهاى خلاف مى‌كند! تعرضات و فسادهاى جنسى را واضح انجام مى‌دهد! عليه قرآن حرف مى‌زند، علناً شعر بر خلاف قرآن و بر رد دين مى‌گويد، علناً مخالف با اسلام است!