خيلى شايع بود! بعضى با تعبيرات زيباى شاعرانه‌اى هم اين را بيان مى‌كردند. بعد من ديدم بعضى از علماى بزرگ ما هم اين را فرموده‌اند. و اين كه اصلًا حضرت، قيام كرد براى اين كه شهيد بشود، حرف جديدى نبوده است- گفت: چون با ماندن نمى‌شود كارى كرد، پس برويم با شهيد شدن، كارى بكنيم!
اين حرف را هم ما در اسناد و مدارك اسلامى نداريم- كه برو خودت را به كام كشته شدن بينداز- ما چنين چيزى نداريم. ما شهادت را كه در شرع مقدس مى‌شناسيم و در روايات و آيات قرآن از آن نشانى مى‌بينيم، معنايش اين است كه انسان به دنبال هدف مقدسى كه واجب، يا راجح است، برود و در آن راه، تن به كشتن هم بدهد. اين، آن شهادت صحيح اسلامى است؛ اما اين كه آدم، اصلًا راه بيفتد براى اين كه من بروم كشته بشوم، يا يك تعبير شاعرانه اين جورى كه خون من پاى ظالم را بلغزاند و او را به زمين بزند! اين‌ها آن چيزى نيست كه مربوط به آن حادثه به آن عظمت است؛ در اين هم بخشى از حقيقت هست، اما هدف حضرت، اين نيست.
پس به طور خلاصه، نه مى‌توانيم بگوييم كه حضرت، قيام كرد براى تشكيل حكومت و هدفش تشكيل حكومت بود، و نه مى‌توانيم بگوييم حضرت براى شهيد شدن، قيام كرد؛ چيز ديگرى است كه من سعى مى‌كنم در اين خطبه اول- كه عمده صحبت من هم امروز، در خطبه اول و همين قضيه است- ان شاءاللَّه اين را بيان بكنم.
بنده به نظرم اين جور مى‌رسد: آن كسانى كه گفته‌اند «هدف، حكومت بود»، يا «هدف، شهادت بود»، ميان هدف و نتيجه، خلط كرده‌اند؛ نخير، هدف، اين‌ها نبود. امام حسين (ع) هدف ديگرى داشت؛ منتها رسيدن به آن هدف ديگر، حركتى را مى‌طلبيد كه اين حركت، يكى از دو نتيجه را داشت: حكومت، يا شهادت. البته حضرت براى هر دو هم آمادگى داشت؛ هم مقدمات حكومت را آماده كرد و مى‌كرد؛ هم مقدمات شهادت را آماده كرد و مى‌كرد. هم براى اين توطين نفس مى‌كرد، هم براى آن. هر كدام هم مى‌شد، درست بود، ايرادى نداشت؛ اما هيچ كدام، هدف نبود، دو نتيجه بود. هدف، چيز ديگرى است.
هدف چيست؟ اول آن هدف را به طور خلاصه، در يك جمله عرض مى‌كنم؛ بعد يك مقدارى توضيح مى‌دهم.