به خاطر اين است كه حسين بن على (ارواحنا فداه و فدا اسمه و ذكره) در دنيا مثل خورشيدى در ميان مقدسين عالم، اين گونه مى‌درخشد. انبيا و اوليا و ائمه و شهدا و صالحين را در نظر بگيريد، اگر آن‌ها مثل ماه و ستاره‌ها باشند، اين بزرگوار مثل خورشيد مى‌درخشد.
اين به خاطر همين‌ها است؛ ولى اين صد درس به كنار، يك درس اصلى در اين عمل هست.
من امروز سعى خواهم كرد آن درس اصلى را در اين قضيه، به شما عرض بكنم. همه آن‌ها حاشيه است و اين متن است؛ چرا قيام كرد؟ اين درس است.
شما در مدينه و در مكه، محترم هستيد و در يمن آن همه شيعه هست؛ يك گوشه برويد كه با يزيد هم كارى نداشته باشيد، يزيد هم با شما كارى نداشته باشد! اين همه مريد، اين همه شيعيان؛ زندگى بكنيد، عبادت و تبليغ بكنيد! چرا قيام كرديد؟ قضيه چيست؟
اين، آن سؤال اصلى است. اين، آن درس اصلى است. نمى‌گوييم كسى اين مطلب را نگفته است؛ چرا، انصافاً در اين زمينه، خيلى هم كار و تلاش كردند، حرف هم زياد زدند. حالا اين مطلبى را هم كه ما عرض مى‌كنيم، به نظر خودمان يك برداشت و ديد تازه‌يى در اين قضيه است.
دوست دارند اين طور بگويند كه حضرت خواست حكومت فاسد يزيد را كنار بزند و خودش يك حكومت، تشكيل بدهد؛ اين هدف قيام ابى عبداللَّه (ع) بود. اين حرف، نيمه درست است؛ نمى‌گويم غلط است. اگر مقصود از اين حرف، اين است كه اين بزرگوار براى تشكيل حكومت قيام كردند، به اين نحو كه اگر ببينند نمى‌شود انسان به نتيجه برسد بگويند نشد ديگر، برگرديم؛ اين غلط است.
بله، كسى كه به قصد حكومت، حركت مى‌كند، تا آن‌جا پيش مى‌رود كه ببيند اين كار، شدنى است؛ تا ديد احتمال شدن اين كار، يا احتمال عقلايى وجود ندارد، وظيفه‌اش اين است كه برگردد. اگر هدف، تشكيل حكومت است، تا آن‌جا جايز است انسان برود كه بشود رفت؛ آن‌جا كه نشود رفت، بايد برگشت. اگر آن كسى كه مى‌گويد هدف حضرت از اين قيام، تشكيل حكومت حقه علوى است، مرادش اين است، اين درست نيست؛ براى اين كه مجموع اين حركت، اين را نشان نمى‌دهد.
در نقطه مقابل، گفتند: نه، آقا، حكومت چيست؛ حضرت مى‌دانست كه نمى‌تواند حكومت تشكيل بدهد؛ بلكه اصلًا آمد تا كشته و شهيد بشود! اين حرف هم مدتى سر زبان‌ها