باز از عجايب معجزات اسلام و تأثير روحانيت قيام حسينى را دقت كنيد. گذشته از شهادت و جانبازى آن حضرت و يارانش، چند واقعه به تدبير سوء دشمنان روى داد كه بر پيشرفت هدف اصلى امام (ع) كمك مؤثر بود.
سردسته اين وقايع، داستان منع آب و شريعه فرات است بر اصحاب پيامبر (ص)، كه مطابق نظر مورخان و ارباب مقاتل سه روز (٧- ١٠) طول كشيده. اين عمل نامردانه كه از عمر بن سعد و ابن مرجانه و دستياران ايشان سر زد، حد اعلاى فايده را براى هدف مقدس امام (ع) بخشيد. آيا در مقابل ٧٢ تن ياران حسين بن على آن همه كه عُدّه و عِدّه تا هفتاد هزار نفر و بيشتر هم نوشته‌اند، كافى نبود كه عطش و تشنگى مهلك را هم بر آن گروه مظلوم بيگناه تحميل كردند؟
پيداست كه دستگاه ابن زياد اطمينان به لشكر خود نداشت و مى‌دانست كه از روى ايمان نمى‌جنگند ولى ياران حسينى با نيروى ايمان جانبازى مى‌كردند و در دم واپسين حيات كه در خاك و خون مى‌غلتيدند، گوشه چشمان و حشاشه رمقشان متوجه امام (ع) بود و آرزو مى‌كردند، كه صد جان داشتند و همه را در راه او مى‌باختند.
مسلم بن عوسجه در آخرين دم حيات به حبيب بن مظهر (يا مظاهر) وصيت مى‌كرد، كه از جانبازى در راه حسين بن على (ع) كوتاهى نكند و چون مطمئن شد كه حبيب نيز مثل خود او جانفشانى خواهد كرد، راحت و آسوده جان داد و وصيت ديگرى غير از همان عشق و سوداى حسينى نداشت.
خلاصه، دستگاه حكومت و عمال يزيد مى‌دانست، كه انبوه لشكر باطل ايشان ياراى مقاومت با جانبازان حق ندارند. اين بود كه به حيله ناجوانمردانه‌اى متوسل گرديدند و تشنگى و عطش زهرآگين را وسيله هلاك آل عصمت ساختند! وانگهى گيرم حسين بن على (ع) و ياران جنگى سلحشور او مقصر بودند، يك مشت زن و بچه صغير بى‌پناه چه گناه داشتند. خلاصه اين كه قصه عطش و منع آب خود يكى از بزرگ‌ترين اسرار شهادت و قيام حسينى است و حق مطلب را نمى‌توان با اين مختصر ادا كرد.
همان طور كه آب در پيشرفت عالى حضرت سيد الشهداء (ع) كمك كرد آتش نيز يكى از اسرار شهادت بود، چرا كه عمر سعد عليه اللعنة دستور داد خيمه‌هاى آل عصمت را آتش زدند! دود همين آتش بود كه دستگاه يزيد و بنى أميه را تيره و تار ساخت.