در بيابان كربلا و مركز قدرت اتباع يزيد و در محلى كه مردمش به غدر و نفاق و سست پيوندى ضرب المثل بودند و معامله‌اى كه با پدر و برادر او كرده بودند بهترين سرمشق عبرت و اعتبار او بود.
اگر او به فكر سلطنت و خلافت بود، هيچ دست‌كمى از عبداللَّه بن زبير نداشت؛ دست‌كم مى‌توانست دستگاه سلطنتى تأسيس كند، كه چندين سال دوام داشته باشد و اين قضيه مسلّم و متفق عليه است كه اگر حضرت امام حسين (ع) در همان ديار حجاز عَلَم دعوت خلافت بلند كرده بود، عبداللَّه بن زبير نيز چاره‌اى جز اطاعت و تبعيت وى نداشت، بارى او در فكر جاه و جلال دنيوى نبود، مى‌خواست نداى مظلوميت خود و كفر و ظلم دستگاه يزيدى را به گوش جهانيان برساند و حصول اين مقصد مقدس و عالى جز با شهادت او و يارانش و اسيرى اهل بيت اطهارش ميسر نبود.
«إِنَّ لَكَ دَرَجَةً فِى الْجَنَّةِ لَنْ تَنالَها إِلّا بِالشَّهادَةِ»
دوستان و خيرخواهان او از قبيل برادرش محمد بن حنفيه و شوهر خواهرش عبداللَّه بن جعفر طيار همسر زينب (س) و عبداللَّه بن عباس و امثال ايشان كه وى را از رفتن به عراق تحذير و به اقامت در مكه و مدينه ترغيب مى‌نمودند، از عمق فكر او آگاهى نداشتند. شايد خيال مى‌كردند كه هدف اصلى او تأسيس دستگاه خلافت و سلطنت آل على است، حتى بعضى مى‌گويند، كه عبداللَّه بن زبير كه آن حضرت را تشويق به مهاجرت مى‌كرد، براى اين بود كه زمينه دعوى خود را بدون مانع كرده باشد.
ولى من نمى‌توانم اين تهمت را قبول كنم، هر چه بود امام (ع) به راهى مى‌رفت كه خود عاقبت آن را كاملًا محسوس مى‌ديد و در همين وقت كه عازم عراق يا در راه عراق بود، درباره اهالى كوفه از فرزدق شاعر شنيد، كه «قلوبهم معك و سيوفهم عليك». خبر قتل مسلم و هانى را هم على المعروف در اثناى راه عراق در منزل ثعلبيه شنيد، كه فرمود: «إِنَّا للَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ» وليكن هيچ كدام از اين وقايع ذره‌اى در عزم آن حضرت ايجاد سستى و خلل نكرد.
او به راهى مى‌رفت كه عاقبتش شهادت خود و ياران و اسيرى اهل بيت و اثرش زنده داشتن اسلام و دين مسلمانان بود و به اين منظور هم كاملًا رسيد.