لابد شنيده‌ايد كه بعد از مذاكره‌اى كه وليد بن عتبه حاكم مدينه با امام حسين (ع) درباره بيعت يزيد نمود و احساس سخت‌گيرى كه امام از آن قضيه داشت سرانجام او را به آن تصميم واداشت كه از مدينه به مكه و از مكه به عراق مهاجرت نمايد.
خروج حضرت سيد الشهداء را از مدينه به مكه، شب سوم شعبان سنه شصت و خروج آن حضرت را از مكه به طرف عراق، روز ترويه يعنى هشتم ذى‌الحجه سال شصت و ورود آن حضرت را به كربلا روز پنج شنبه دوم محرم سال شصت و يك هجرى نوشته‌اند؛ كه در اين صورت عاشورا روز جمعه دهم محرم آن سال مى‌شد.
من خود در اين باره يك محاسبه نجومى دارم، كه شرحش مناسب اين مقال نيست.
آيا هدف اصلى امام حسين (ع) از آن نهضت چه بود! از علم امامت كه جزء معتقدات ما شيعيان است مى‌گذريم. حضرت امام حسين (ع) بى‌شبهه در زمان خود از همه مسلمانان اعم از پير و جوان هوشيارتر و واقع بين‌تر بود.
قضايا و حوادث ايام همان طور كه بود، چهره خود را در آيينه ضمير روشن او منعكس مى‌ساخت. حس پيش‌گويى و پيش‌بينى او حيرت‌آور بود، در اين باره حتى از برادرش محمد بن حنفيه كه مى‌گويند علم جفر از پدرش به ميراث داشت، روشن بين‌تر بود صفاى ذهن و نورانيت باطن او مدد از غيب داشت نه از نوع غيب‌گويى‌هاى معمولى نجومى و جفرى و امثال آن. بلكه از جهت آن نورانيت و روشنى فكر كه مدلول «يَهْدِى‌اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ‌يَشاءُ» است.
بارى هدف اصلى امام (ع) اين بود كه دين اسلام را از انحرافى كه به سبب حكومت معاويه و يزيد و مداخلات بنى‌أميه و بنى مروان عارض او شده بود، نجات دهد؛ مى‌خواست دستگاه كفر و ظلم يزيد و اتباع و اشياع او را بر عموم جهانيان و به ويژه فريب‌خوردگان شام و مصر و عراق نشان دهد و طورى آن را رسوا كند كه بر عامه مسلمانان اتمام حجت شده‌باشد. خود شما امروز وقتى كه يكى مظلوم واقع مى‌شود، مى‌گوييد خوب است واقعه مظلوميت او را در دنيا اعلام كنيم، چرا؟ براى اين كه مى‌خواهيد، بر همه دنيا اتمام حجت شده باشد.
قصد حسين بن على (ع) ايجاد دستگاه رياست و سلطنت نبود وگرنه خوب مى‌دانست كه اين امر در خود مكه و مدينه و از آن‌جا كه بگذرد، در حدود يمن و در حصون و در معاقل اسلامى كه از دسترس يزيد و حكام او دورتر و مأمون‌تر است، خيلى سهل‌الوصول‌تر بود، تا