قيام عبداللَّه بن زبير كه مخصوصاً بعد از واقعه كربلا امر او قوّت گرفت، همه در زمان همين وليد بن عتبة اتّفاق افتاد و سبب قوت گرفتن كار عبداللَّه بن زبير اين بود كه خونخواهى امام (ع) و شهداى كربلا را دستاويزى محكم براى پيشرفت مقاصد خود قرار داد.
بارى عبداللَّه بن زبير در همان ايام تدبيرى به كار برد تا يزيد، وليد بن عتبه را عزل و به جاى او جوانى مغرور و سبك سر را كه هم از بنى اعمام خود او بود، به نام عثمان بن محمد بن أبى سفيان والى حجاز گردانيد.
واقعه حره دست گلى بود كه همين عثمان به آب داد و خلاصه قضيه بدين قرار است، كه واقعه كربلا به ويژه بعد از اين كه اسرا به مدينه باز گشتند، ولوله و شورشى در دل‌هاى اهل مدينه انداخت، به طورى كه هر روز آن شهر مذهبى كه مجمع شخصيت‌هاى بزرگ اسلامى در آن زمان بود، آبستن حادثه تازه‌اى مى‌شد. اهل مدينه را نفرت و انزجار از دستگاه حكومت بنى أميه افزون‌تر مى‌گرديد و آن چهره‌اى كه حضرت امام حسين (ع) خيلى پيش‌تر، روشن و آشكارا ديده بود، كم كم پيش چشم ايشان نيز متجلى مى‌شد.
عثمان والى حجاز به خيال خود خواست، خدمتى به دستگاه يزيد كرده و اهل مدينه را از فكر واقعه كربلا و هوادارى عبداللَّه بن زبير منصرف نموده باشد و به همان حيله دست بزند، كه معاويه داشت، يعنى با رشوه‌اى كه به عنوان هديه و عطيه مى‌داد، دين اشخاص را به دنيا مى‌خريد. عثمان محرمانه با يزيد مكاتبه كرد و بر اثرش جمعى، و به اصطلاح، وفدى از اعيان و اشراف مدينه را به شام فرستاد، كه از آن جمله عبداللَّه بن حنظله، مردى عابد و متزهد و فرزند حنظله «غسيل الملائكه» شهيد ركاب پيامبر بود. عبداللَّه بن أبى عمرو مخزومى و منذر بن زبير نيز از جمله آن جماعت بودند. يزيد ايشان را سخت محترم داشت و عطاياى كلان به ايشان داد، چنان كه عبداللَّه بن حنظله را صد هزار درهم و هر كدام از هشت پسر او را ده هزار درهم كه جمعا يكصد و هشتاد هزار درهم مى‌شد، عطا داد و ايشان را محترم و مكرم به مدينه بازگردانيد.
اكنون اعجاز اسلام و اثر مظلوميت سيد الشهدا و ياران او را بنگريد و درست در اين معانى دقت كنيد؛ حيله‌يى كه يزيد و حاكم دست نشانده او كرده بودند، درست نتيجه معكوس بخشيد، زيرا تا آن تاريخ هر چه مسلمانان از دستگاه يزيد مى‌شنيدند، كه مردى فاسق و فاجر