بارى هر چه بود دردانه پليد معاويه يعنى يزيد بعد از مرگ پدر به مسند خلافت اسلامى- نعوذ باللَّه- جلوس كرد؛ اما به وصيت‌هاى پدرش به ويژه نسبت به امام حسين (ع) هيچ عمل نكرد، سهل است، كه گويى به رغم خيرخواهى پدر اقدام به دشمنى و انگيختن قيام حسينى نمود. اما بنده خود چنان كه اشاره كردم، اين امر را از معجزات اسلامى مى‌دانم كه بايستى از يزيد آن رفتارهاى شوم در مورد حضرت امام حسين (ع) و ياران جانباز او يعنى شهداى كربلا (ع) و بعد از آن حضرت در مورد اسيرى بازماندگان و زن و فرزند بى گناه ايشان كه عترت پيامبر اسلام (ص) بودند و ديگر اعمال شرم‌آور سر زده باشد تا پرده از روى اعمال ننگين وى برداشته شود و چهره واقعى بنى اميه و بنى مروان به قاطبه مسملانان نموده شود و سرانجام اسلام از دست رفته دوباره احيا گردد و ننگ حكومت بنى أميه و بنى مروان از دامن اسلام و اسلاميان پاك شود و دولت آن طايفه تا ابد زوال و انقراض پذيرد و نسل ايشان هم از روى زمين انقطاع يابد و دولت از آن جماعت به بنى عباس منتقل شود، كه هر چه بودند، باز از بنى هاشم و خويشان نزديك پيامبر (ص) بودند و حكومت ايشان خارى در چشم امويان بود!
واقعه كربلا
من در اين باره مثل يك مورخ بى طرف قضاوت مى‌كنم و در اين حال انصاف مى‌دهم، كه واقعه كربلا در حوادث تاريخى نظير نداشته است و نظير هم نخواهد داشت. اين امر كه گفتم از دو جهت است: هم از جهت قطب منفى و هم از جهت قطب مثبت. يعنى هم قيام حسينى و جانبازى يارانش و مراتب فداكارى و خلوص عقيدت و ايمان ايشان شگفت‌آور است و هم درجه قساوت و بى‌رحمى و شقاوت كوفيان و فرماندهان سپاهى كه براى قتل و غارت آل پيامبر (ص) گسيل شده بود و به ويژه حس كينه ديرينه و انتقام جويى عبيداللَّه بن زياد (ابن مرجانه) و يزيد بن معاويه واقعاً از عجايب تاريخ است! يقين دارم كه اين سرگذشت را همه شنوندگان از بس كه در مجامع وعظ و روضه‌خوانى شنيده و در كتب تاريخ و مقاتل خوانده‌اند، همه جزئيات آن را به خاطر دارند. براى من در اين باره چيزى باقى نمى‌ماند كه مربوط به خود واقعه باشد. فقط چند نكته در اين باره به نظر خودم گفتنى است؛ كه بعضى را اشاره كردم و باقى را ان شاء اللَّه نقل مى‌كنم. اكنون براى اين كه نظم و ترتيب مطالب رعايت شده باشد، حوادث دوره حكومت سه سال و چند ماهه يزيد را خلاصه مى‌كنم.