معاويه درست پيش بينى كرده بود؛ اما جوان خودسر و لوس و مغرور گوش به حرف پدر نداد، تا شد آنچه شد. اما تقدير الهى همين بود، كه يزيد جوان فاسق مغرور، زمامدار خلافت اسلامى شود با امام حسين (ع) بدرفتارى كند، تا امر به حادثه كربلا منجر شود و در نتيجه دين اسلام وكتاب آسمانى قرآن باقى و محفوظ بماند.
إنَّا نَحْنُ نَزَّلْنا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ‌
ما قرآن را فرو فرستاديم و همانا ما نگهدار آن هستيم.
مصطفى را وعده داد الطاف حق گر بميرى تو، نميرد اين سبق‌
اين جا يك نكته تاريخى را اشاره مى‌كنم، كه مربوط به اختلاف مورخان و مقتل‌نويسان است.
جماعتى نوشته‌اند، كه در وصيت معاويه به يزيد نام عبدالرحمان بن أبى بكر نيز برده شده بود، بعضى سعد بن أبى وقاص را هم اضافه كرده و نوشته‌اند كه معاويه در هنگام وفاتش نام اين دو نفر را برده بود و به يزيد سفارش كرده بود، كه با آن‌ها نيز مدارا داشته باشد، اما حق مطلب چنان است كه ابن أثير و محققان ديگر نوشته‌اند؛ كه در اين وصيت اسمى از اين دو نفر نبود. چرا كه وفات معاويه در سنه شصت اتفاق افتاد و عبدالرحمان بن أبى بكر و سعد بن أبى وقاص هر دو قبل از آن تاريخ فوت شده بودند.
وفات عبدالرحمان را بعضى در سنه پنجاه و هشت هجرى وبرخى پنجاه وشش نوشته‌اند و وفات سعد بن أبى وقاص را نيز در حوالى سنه پنجاه و پنج همان سالى است كه معاويه استخلاف يزيد را عنوان كرده بود. پس هيچ كدام از اين دو نفر در سنه شصت هجرى اصلًا حيات نداشتند، تا مورد وصيت معاويه قرار گرفته باشند.
به نظر اين حقير در اين باره بين دو واقعه، كه محتوى يك مضمون است تخليط شده است.
داستان مخالفت عبد الرحمان بن أبى بكر و سعد بن أبى وقاص با بيعت يزيد مربوط به همان حدود سنه پنجاه و پنج هجرى است كه معاويه استخلاف يزيد را عنوان كرد و براى او از مردم بيعت گرفت. در آن موقع بود، كه آن دو نفر نيز مثل عبداللَّه بن عمر و عبداللَّه بن زبير و حضرت امام حسين (ع) زير بار وليعهدى يزيد نرفتند و عمل معاويه را زشت و نامعقول شمردند.