أبوسفيان ديگر
اين كه ديديد أبوسفيان را به تفصيل اسم و نصب معرّفى كردم، نه براى اين بود كه اهمّيّتى به او داده باشم، براى اين است كه او را با أبوسفيان ديگر كه او نيز از دشمنان پيامبر اسلام (ص) بوده است و در سال فتح مكّه ايمان آورده بود، امّا بر خلاف همنامش عاقبت به خير از دنيا رفت اشتباه نكنيد.
اين أبوسفيان پسر حرث بن عبدالمطلّب است كه پسر عموى پيامبر (ص) و برادر رضاعى ايشان بوده است و پس از بعثت با آن حضرت دشمنى پيدا كرد و ايشان و ديگر مسلمانان را هجو مى‌گفت و آزار مى‌داد؛ اما اتّفاقاً پرتو اسلام بر وى بتافت و او و پسرش جعفر در همان سال فتح مكّه اسلام آوردند و اين أبوسفيان به اختلاف اقوال بين سنه پانزده تا سى و يك هجرى فوت شده است. ابن اثير تاريخ وفات او را سنه سى و يك هجرى همان سال وفات ابوسفيان اموى نوشته است و در اصابه ابن‌حجر چند قول درباره وفات او نقل شده است.
مرحوم حاج شيخ عبّاس قمى (ره) در «الكنى و الألقاب» سنه بيست را در وفات او اختيار كرده است.
خلاصه اين ابوسفيان بين مسلمين خوشنام است. بر خلاف ابوسفيان اموى كه بين قاطبه مسلمانان اعم از شيعه و سنّى بدنام و به نفاق و دورويى و شيطنت و ملعنت معروف است، همان شيطنت و ملعنتى كه معاويه از وى به ميراث برده و خود هم چند برابرش افزوده و همه آن رذايل موروث و مكتسب را تحويل فرزندش يزيد داده بود و هر چه بر سر اسلام از بدبختى و نفاق و شقاق آمد، سبب و باعث عمده‌اش همان خاندان شوم بودند.
دشمنى معاويه با حضرت على (ع) و اصحاب ايشان‌
معاويه يكى از دشمنان سرسخت خاندان و اصحاب خاص پيامبر (ص) به ويژه على (ع) و دوستان و پيروان وى بود. و دلايلى داريم كه اصلًا در باطن تمايل به اسلام نداشت و از شنيدن نام پيامبر (ص) در اذان مشمئز مى‌شد.
بارى دشمنى و جنگ‌هاى معاويه با على (ع) را همه شنيده‌اند.
نكته‌اى كه بايد به آن توجّه داشت اين است كه اوّلًا به چه دليل معاويه آن اندازه با على (ع) دشمن بود، كه شاميان و عراقيان را با رشوه و زور وادار به سبّ آن حضرت كرده بود و اين‌