اغماض را پديد آورد، كينه‌اى در دل خود حس كند، مستحق پاداشى است كه دلسوزى نسبت به مظلوم، در خور آن است، هر چند كه از هم‌مسلكان با مظلوم نباشد.
چنانچه از خويشاوندان و هم‌مسلكان او در دين باشد، پاداشى كه براى او منظور مى‌دارند، پاداش كسى است كه با ظالم به ستيز برمى‌خيزد. و به همين جهت است مى‌بينيم ملّت‌هايى، اگر چه مسلمان نيستند، بر اين قربانى راه حق و عدالت، متأثّر مى‌گردند و شهامت و قيام امام حسين (ع) را مى‌ستايند و گستاخى بر شهادت او را آن هم با چنان حالى به عنوان جنايتى بزرگ و نابخشودنى تقبيح مى‌كنند؛ جنايتى كه دست روزگاران و قرون و اعصار نمى‌تواند لكّه ننگ و زشتى آن را شست و شو داده و آن را از دامان بنى أميّه بزدايد.
پيروزى اين شهادت به اين نكته منحصر و محدود نيست كه طرفداران مسلمان آن حضرت رو به فزونى گذاردند، و شيعه اهل بيت (ع) در هر سرزمينى كه چادر اسلام در آن جا نصب شد، شمار فراوانى را آگاه و بهره‌مند ساخت؛ بلكه پيروزى اين شهادت را مى‌توان در اين حقيقت نيز جست و جو كرد كه از ميان همه مردم عالم، آن كسانى كه بر اين حادثه و قهرمان مقاوم و با شهامت آگاه مى‌گردند، از او و شهامت او و تلاش‌هاى او در راه عدالت تقدير مى‌كنند؛ زيرا نه در تاريخ و نه در حادثه‌هاى مشهود خود جنگى را نخواندند و نبردى را نديدند كه در آن حق و باطل با هم روياروى شوند و باطل در ظاهر بر حق پيروز شود و از حق آن گونه انتقام كشد كه وحوش درنده و ملّت‌هاى جاهلى كه با دين و عاطفه و قانون هيچ انس و آشنايى ندارند، اين انتقام را سخت زشت و غير قابل اغماض بدانند؛ تا چه رسد به امّتى كه با دين رحمت و عاطفه و با آيين حق و عدالت خويشاوند و بدان پاى بند است. اين نحوه انتقام جويى باطل گرايان، ذاتاً از عواملى است كه مردم را در جهت عمل به اين دين و احكام آن فرا مى‌خواند. اين منتقمانى كه درندگان بيابان از كار آن‌ها احساس شرم و آزرم مى‌كنند، تصوّر مى‌كردند زير چتر و سايبان دين به سر بردند، در حالى كه معترف بودند، كه اين كشته و شهيد فقط داعيه حق را در سر مى‌پرورانده و فرزند صاحب شريعت آن‌ها بوده است.