مى‌پرداختند. تبيين حقايقى از اين قبيل كه اين كودكان و زنان، با وجود اين كه در مرگ عزيزان خود عزادار بودند، انواع آزارها را به خود ديدند، محيط رعب و وحشت و هول و هراس براى آنان ايجاد شد، جامه‌ها از تن آن‌ها ربوده شد، عمّال بنى‌أميّه از هر گونه ضرب و شتم نسبت به آن‌ها خوددارى نمى‌ورزيدند و ديگر تلخى‌هاى دوران اسارت، نقش مؤثرى در بيدارى افكار عمومى داشت.
يكى از تبليغات اهل بيت (ع) در مورد واقعه طف اين بود، كه امام زين‌العابدين (ع) سراسر زندگانى خود را به سوگوارى نشست و همه عمر را در شهادت پدرش گريان و نالان بود. «١» هر وقت آب و يا غذايى براى آن حضرت مى‌آوردند، اشك از ديدگانش جارى مى‌شد. ائمه ديگر (ع) نيز كم و بيش به همين منوال روزگار را مى‌گذراندند؛ بلكه همواره مجالس عزا بر پا مى‌كردند و بر شهداى كربلا مى‌گريستند و به شنودن مرثيه‌ها در اين مجالس روى مى‌آوردند و احياناً پرده‌هايى نصب مى‌كردند و دختران رسالت را در پشت اين پرده‌ها مى‌نشاندند، تا اين مرثيه‌هاى دلخراش را بشنوند و بر كشتگان طف و اسراء اهل بيت بگريند و ناله سردهند.
بالاتر از اين شعار اهل بيت و ائمه (ع) اين بود، كه مؤمنان را وا دارند تا براى گريستن بر اين حادثه عظيم نشانه‌هاى اندوه نصب كنند. مؤمنان نيز به اين دعوت پاسخ مى‌دادند و عملًا دست به كار مى‌شدند و همواره عزادارى آن‌ها بر پا بود و با خواندن زيارت شهداء و عاشورا دل‌هاى مجروح خويش را تسكين مى‌دادند و به خاطر اقامه عزا براى امام حسين و شهداء كربلا انواع آزارها و شكنجه‌ها را در دوران حكومت امويان و بخشى از دوره عبّاسيان بر خود هموار ساختند. به ويژه در عهد متوكّل كه از مصائب و آسيب‌ها و رنج‌ها و حتّى مرگ به گونه‌هاى سخت دردناك استقبال مى‌كردند تا بتوانند وظيفه خود را در اقامه عزا براى امام حسين (ع) و شهداء طف ايفا نمايند و به آرزوى خود در گريه و عزادارى براى آن‌ها نائل گردند. مجالس عزا و زيارت آن حضرت و ساير شهدا آشكارا و بدون هيچ گونه پرده پوشى برگزار مى‌شد، تا كار بدانجا رسيد كه اكنون با عظمتى وصف‌ناپذير چنين مراسمى را از نزديك مى‌بينيم.