چرا به چپ و راست برويم و به بيراهه بيفتيم؟ نيم نگاهى به شام، پايتخت بنى أميّه حقيقت را به روشنى براى هر ناظر منصفى بازگو مى‌كند. شهرى كه قتل و شهادت امام حسين (ع) را جشن گرفت و از سرهاى شهداء كربلا و اسراء اهل بيت (ع) با دف و نى و طبل و دهل استقبال كرد و تا مدّت‌ها پس از شهادت امام حسين (ع) و يارانش به علّت اين فاجعه، پرچم‌هاى سرور و شادمانى در آن جا در اهتزاز بود، بايد ديد امروز در چه حال است. مجلس سوگوارى امام حسين (ع) در آن جا بر پا است و مردم، آن حضرت را با ديدگانى گريان صدا مى‌زنند و بر كسانى كه اين گناه و جنايت هولناك را مرتكب شده‌اند، لعن و نفرين نثار مى‌كنند.
اين نام امام حسين (ع) است كه اكنون بر در مسجد بزرگ آن ديار نقش بسته و جامه سياه عزا كه شعار اندوه و تأسّف است، بر در و ديوار زاويه‌اى از اين مسجد كه سر مبارك امام حسين (ع) در آن جا قرار داشت و نيز بر سر مزار شمارى از اهل بيت (ع) كه در آن ديار مدفون هستند نصب شده است. كم‌تر نقطه‌اى در دمشق وجود دارد كه از اين شهدا بارگاه و زائرانى نداشته باشد، بارگاه‌هايى كه با نفيس‌ترين و زيباترين فرش‌ها و زيباترين چهلچراغ‌ها مزيّن و نورانى است. قبر معاويه و يزيد را بايد در كدام نقطه از پايتخت آن‌ها جست و جو كرد؟ پيروان آن‌ها كجا به سر مى‌برند كه از گور مقتداشان بازديد كنند؟ آيا معاويه و يزيد هم زائرى را به سوى گور خويش جلب مى‌كنند؟ اگر هم جلب كنند، چيزى جز لعن و نفرين نثار روح آنان مى‌شود؟
آرى! آن كه خدا را از ياد برده و در نتيجه خدا نيز او را از لطف و نظر خويش طرد و محروم ساخته و به فراموشى سپرده است، از حق روى گردان است. و اين نيز فرجام و سرنوشت حق و اهل حق كه روزگار نمى‌تواند آن را به مرگ و فراموشى گيرد و باطل را ياراى پيروزى بر آن و پيروان آن نيست و زرق و برق دنياى مادّى از فروغ آن چيزى نمى‌كاهد، بنى أميّه را كجا ياراى آن بود، كه به سوى حق دست يازى نموده و سيماى ارجمند والاى آن را از صحنه وجود محو سازند؟!
وقعه طف و موضع اهل بيت (ع) در برابر آن‌
اهل بيت (ع) طبق معمول پس از واقعه كربلا آنچه را بر قربانيان راه خدا در وقعه طف گذشت و جرياناتى را كه براى زنان و كودكان پيش آمد، براى مردم بازگو كرده به نشر و تبليغ آن‌ها