نَعَمْ هذا اوَّلُ وَقْتِها» آن گاه فرمود: از اين‌ها بخواهيد كه از ما باز ايستند تا نماز بگذاريم، اصحاب درخواستند. حصين بن نمير گفت اين نماز مقبول حق نمى‌شود. حبيب بن مظاهر گفت آيا از آل رسول نماز مقبول نمى‌افتد و از تو مقبول مى‌افتد؟ اى حمار! حصين در خشم شد و بر حبيب بتاخت و حبيب پيش دويد و شمشيرى بر وى حواله كرد. آن ضربت بر روى بارگى برخورد و حصين را بر زمين زد، همراهانش چابكى كردند و او را در ربودند، پس امام پيش ايستاد و با اصحاب صلوة خوف بگزارد و سعيد بن عبداللَّه حنفى خويشتن را وقايه وجود همايون امام و هدف سهام لئام ساخته بود. الغرض از آن شيران شرزه شجاعت‌هاى صادق و جلادت‌هاى خارق در كتب معتبره مسطور و از ثقات محدّثين مأثور است كه تا دامنه قيامت مايه حيرت اهل خبرت خواهد بود. در پايان محاربه اصحاب زهير بن قين يك صد و بيست مرد بيفكند تا بيفتاد، و حبيب بن مظاهر شصت و دو كس بكشت تا كشته گشت.
و هلال بن نافع بجلى نام نيكش بر سوفار خدنگ‌هاى خويش نوشته و پيكان‌ها را به زهر آب داده بود. پس دوازده كس را به تير بزد و جمعى را بخست و چون تركش از تير تهى ساخت دست به شمشير زد و سيزده كس از آن قوم نحس به خاك هلاكت انداخت تا هر دو بازويش بشكستند و زنده بگرفتند و به نزد عمر بردند و آن جا شمر بن ذى الجوشن گردنش بزد.
ابن اثير مى‌گويد ابوشعثاى كندى كه او را يزيد بن ابى زياد گفتندى پيش روى امام زانو بر زمين زد و يك صد كس را به يك صد تير نشان كرد و از آن‌ها مگر چهار بر خطا رفت.
ربيع بن تميم گفته است كه چون عابس بن شبيب شاكرى به معركه قتال قدم نهاد من او را شناختم، چه در جنگ‌ها ديده بودم كه بر همه دليران برترى داشت. پس آواز برداشتم و گفتم:
«ايُّهَا النَّاسُ هذا اسَدُ الْأَسْوَدِ، هذَا ابْنُ شَبيبٍ لا يَخْرُجَنَّ الَيْهِ احَدٌ مِنْكُمْ» و او مبارز طلبيد و به بانگ بلند همى گفت: «الارَجُلَ الارَجُلَ» مردم از شجاعت و بسالت وى پرهيز مى‌كردند و خويشتن را از او نگاه مى‌داشتند. ابن سعد فرمان داد كه: «ارْضِخُوهُ بِالْحِجارَةِ مِنْ كُلِّ جانِبٍ» كوفيان وى را به باران سنگ گرفتند. عابس چون حال چنين ديد زره بركند و مغفر بيفكند و بر لشكر حمله برد. به خدا كه ديدم زياده از دويست كس را پيش كرده بود و به شمشير مى‌راند. آن گاه سر او را در دست جمعى از مردم مستعدّ مسلّح ديدم كه هر يك دعوى قتل وى مى‌كردند تا آن كه‌