بكشت و به نزد مادر و زنش بازگشت و گفت يا امّاه آيا راضى شدى؟ گفت نه تا آن كه پيش روى حسين كشته شوى. وهب در حال بازگرديد و همى قتال كرد تا نوزده سوار و دوازده پياده از پاى درآورد و ام وهب عمودى بگرفت و به نزديك فرزند شد و همى گفت: «فَداكَ ابى‌ وَ امّى‌» در راه پاكان نيك بجنگ. وهب مادر را به جانب پردگيان باز مى‌گردانيد و او به جامه فرزند محكم چسبيده بود و نمى‌رفت و مى‌گفت هرگز نمى‌روم تا با تو بميرم. آن وقت امام فرمود: «جَزَيْتُمْ مِنْ اهْلِ بَيْتى‌ خَيْراً ارْجِعى‌ الَى النِّساءِ» امّ‌وهب اطاعت حكم امام را مراجعت كرد و وهب همى مى‌كوشيد تا هر دو دستش بيفتاد و در غلتيد. زن وهب بر سر شوى آمد و خونش از روى مى‌گرفت و مى‌گفت: «هَنيئاً لَكَ الْجَنَّةُ» شمر بن ذى الجوشن كه بر ميسره بود غلامى رستم نام را گفت تا عمودى كه به دست داشت بر سر او كوفت و اين اوّل زنى بود كه در عسكر امام به قتل رسيد.
پسر عمرو بن خالد ازدى و سپس پسر او خالد بن عمرو آن گاه سعد بن حنظله تميمى يكايك به ترتيب مبارزت كردند و كشتار بسيار نمودند تا شهيد شدند. مسلم بن عوسجه اسدى و نافع بن هلال بجلى چنان جنگى كردند كه سرهنگان سپاه كوفه مردم را از مبارزات و نبرد يگانه و پيكار هماوردانه منع نمودند. عمرو بن حجّاج بانگ بر اهل لجاج زد كه اى بى‌خردان مگر بى‌خبريد كه با چه دليران مقابل مى‌شويد؟ همانا با يكّه تازان اين مصر و جنگ آزمايان اين عصر كه خود جوياى مرگ و طالب هلاك‌اند روبه‌رو مى‌گرديد و از شما احدى با ايشان در نمى‌اندازد مگر آن كه سر مى‌بازد. همانا بايد ايشان را از دور نشان كنيد كه از اين راه مى‌توانيد اين عدّه قليله را هلاك ساخت، اگر چند برايشان نبارانيد مگر كلوخ و سنگ تا چه رسد به پيكان و خدنگ. عمر بن سعد نيز تصديق عمرو بن حجّاج كرد و گفت رأى همين است كه تو مى‌زنى. پس كسى را مأمور نمود تا در ميان لشكر بگرديد و ايشان را سوگند همى داد كه احدى به مبارزت برنيايد و گفت: «لَوْ خَرَجْتُمْ الَيْهِمْ وَحْداناً لَأَتَوْا عَلَيْكُمْ مُبارَزَةً» پس عمرو به صف سُعَدا ارواحنا لهم الفدا نزديك شد و از آن جا جان نثاران يزيد را مخاطب ساخته همى گفت اى اهل كوفه از اطاعت خليفه وقت روى متابيد و حوزه مجتمعه اسلام را پريشان مسازيد. زينهار كه كشته شدن اين مشت مردم از دين به در رفته و بر امام عاصى شده شما را در شك نيندازد. حضرت ابا عبداللَّه فرمود: