مسروق بن وائل حضرمى به اين طمع حاضر اين جنگ شده بود كه سر حضرت اباعبداللَّه را براى عبيداللَّه او برده و نزد وى منزلتى به هم رسانيده باشد. وقتى كه ديد از دعاى امام بر ابن حوزه چه حال رفت. در ساعت به كوفه باز شد و گفت: «لَقَدْ رَايْتُ مِنْ اهْلِ هذَا الْبَيْتِ شَيْئاً لا اقاتِلُهُمْ ابَداً.» قاضى زاده تتوى عليه الرحمه از كتاب روضة الشهدا تأليف مولانا كمال الدّين حسين كاشفى صاحب التفاسير معاصر سلطان حسين ميرزاى بايقرا و وزير نحرير امير على شير كه اين تأليف او اسبق مقاتل فارسيّه است و از اوايل قرن عاشر هجرى مجالس ذكر اين مصيبت عظمى فقط به خواندن كتاب روضة الشهدا انحصار داشته و از اين جهت ذاكرين خبر قيامت اثر يوم الطّف را روضة الشّهدا خوان مى‌گفته‌اند و اين زمان هم روضه خوان مى‌خوانند نقل مى‌نمايد و مى‌گويد حرّ بن يزيد نزديك امام آمد و گفت يابن رسول اللَّه دوش پدر خود را به خواب ديدم كه پيش من آمد و گفت اى حرّ در اين روزها كجا رفته بودى؟ گفتم سر راه حسين بن على. گفت واويلاه! اى پسر، تو را با فرزند پيغمبر چ
عاشوراشناسى ١٤٩ وقعه كربلا
ه كار؟ يابن رسول اللَّه اينك مى‌خواهم كه مرا اجازت جنگ دهى تا در پاى سپهر فرساى تو نخست من سر ببازم چنان كه بى شرمى و شوخ چشمى را نخست من درگشودم. پس امام (ع) او را اذن جهاد داد و او دلاورى مشهور بود و مردم وى را با هزار سوار برابر مى‌گرفتند. وقتى كه به ميدان آمد و مبارز خواست عمر بن سعد، صفوان بن حنظله را كه از صناديد فرسان عرب معدود بود امر نمود تا حرّ را استقبال كند. صفوان مركب برانگيخت، و پس از مكالمه‌اى كه ميان ايشان گذشت نيزه‌اى حواله سينه حرّ كرد و حرّ به چالاكى نيزه‌اى به نيزه او زده به يك ضربت سنانش از فراز زين درانداخت، و صفوان را سه برادر بود هر سه به يك بار بر حرّ حمله كردند و او كمربند يكى را بگرفت و از خانه زين بربود و بر زمين زد و به همان گرمى تيغى بر تارك ديگرى نواخت كه تا سينه بشكافت. برادر سوم چون حال چنين ديد روى بگردانيد و از معركه مى‌گريخت كه حرّ از دنبالش بتاخت و چنان نيزه بر پشتش زد كه سنانش از سينه بيرون جست. آن گاه روى سوى امام آورد و گفت: يابن رسول اللَّه آيا مرا به حل كردى و از من خشنود شدى؟ فرمود آرى. و تو از آتش آزادى چنان كه مادرت تو را آزاد خوانده است. پس حرّ همى بكوشيد تا به تصريح صاحب مناقب و محمّد بن ابى‌طالب چهل سوار و پياده و به تحديد ابن شهر آشوب چهل و چند كس را به خاك انداخت و شهادت يافت و حرّ بن يزيد در