فَانَّهُمْ لَنْ يَرَوْكَ الّا ما تُحِبُّ.» فرمود: «لا وَاللَّهِ لا اعْطيكُمْ يَدى‌ اعْطاءَ الذَّليلِ وَ لا اقِرُّ لَكُمْ اقْرارَ الْعَبيدِ.» آن‌گاه راحله را بخوابانيد و با عقبة بن سمعان ملازم خود فرمود تا آن راعقال كرد و از همين عقبة بن سمعان به نصّ ابن اثير منقول است كه گفته من از مدينه تا مكّه و از مكّه تا عراق همه جا در صحبت حسين بن على بودم و تا حين شهادت آن حضرت از وى جدا نشدم. جميع مخاطبات و مكالمات او را شنودم. به خدا قسم اين سخن را كه در ميان مردم ذكر مى‌شود كه حسين فرمود يا دست در دست يزيد مى‌نهم و يا به يكى از ثغور اسلام مى‌روم از وى ابداً نشنيدم. بلى مى‌گفت مرا واگذاريد تا از جايى كه آمده‌ام باز گردم و يا در اين پهناى زمين همى دور زنم تا ببينم كار مردم به كجا مى‌كشد و ايشان از اين دو شقّ هيچ يك را نپذيرفتند.
ارباب مقاتل مى‌نويسند چون حرّ بن يزيد ديد لشكر كوفه از جاى بجنبيد نزديك ابن سعد آمد و گفت: «امُقاتِلٌ انْتَ هذَا الرَّجُلَ» گفت: «اى‌ وَاللَّهِ قِتالًا ايْسَرُهُ انْ تُسْقِطَ الرُّئُوسُ وَ تُطيحَ الْايْدى‌.» پس از همان جا جانب امام (ع) گرفت و كم كم نزديك مى‌رفت امّا سخت مى‌لرزيد.
مهاجر ابن اوس از قوم حرّ با وى گفت همانا حال تو عجيب است و امر تو مريب و اين بيم عظيم در هيچ موقف از تو نديده بودم. اگر از من مى‌پرسيدند دليرترين مردم كوفه كيست به خدا كه از تو نمى‌گذشتم. حرّ گفت به راستى كه من خويشتن را ميانه بهشت و دوزخ مخيّر مى‌سازم و چيزى را بر بهشت نمى‌گزينم، هرچند پاره پاره شوم و سوزانيده گردم. اين بگفت و مركب بزد و با مردان خدا در پيوست و با كمال انفعال به خاك پاى مبارك معروض داشت كه: «جَعَلَنى‌ اللَّهُ فِداكَ يَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ» اين منم كه بر تو سر راه گرفتم و از مراجعت بازداشتم و به خدا گمان نمى‌كردم كه كار به اين جا مى‌كشد، اينك تائباً به حضور مبارك تو آمده‌ام كه به جان خويش با تو مواسات كنم و در پيش روى تو شهيد گردم. آيا اين جان نثارى توبه آن گستاخى خواهد بود؟ امام فرمود آرى ايزد تعالى توبه تو را خواهد پذيرفت و گناه تو خواهد آمرزيد.
پس حرّ پيش آمد و شرحى مشبع بر سبيل احتجاج در خطاب اهل لجاج بسرود و از زبان پيكان پاسخ شنود. الحاصل چون خواندن خطابات امام و اصحاب كرام بر آن سپاه سياه‌دل سودى نبخشيد، به حكم عمر بن سعد غلامش دُريد رايت كفر پيش كشيد و نخست آن شقى خود خدنگى در چلّه كمان گذارده به سمت سپاه امام رها ساخت و گفت «اشْهَدُوا انّى‌ اوَّلُ مَنْ رَمى‌» پس تمام آن لشكر به يك بار شست از تيرها برداشت و پيكر جنگ بر ساق ايستاد.