عاشورا شناسى - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٧

بطلبيم. خداى خود مى‌داند كه من براى او اقامه صلوة و تلاوت قرآن و كثرت دعا و طلب مغفرت را همى دوست مى‌داشته‌ام. عبّاس بن على ديگر باره مقابل لشكر آمد و فرمود:
انْصَرِفُوا عَنَّا الْعَشِيَّةَ حَتَّى نَنْظُرَ فى‌ هذَا الْأَمْرِ فَاذا اصْبَحْنَا الْتَقَيْنا انْ شاءَ اللَّهُ فَامَّا رَضَيْنا وَ امَّا رَدَدْنا.
عمر بن سعد گفت يا شمر چه مى‌گويى؟ شمر گفت: تو اميرى. عمر به ساير رؤسا خطاب كرد كه چه مى‌گوييد؟ عمرو بن حجّاج زبيدى گفت: سبحان اللَّه اگر وى از ديلم بود و اين مسألت مى‌نمود به خداى جاى آن داشت كه ما بپذيريم. قيس بن اشعث ابن قيس گفت مسألت او را مستجاب داريد به جان خودم كه فردا على الطّليعه به جنگ بخواهد ايستاد، و حضرت مقارن داخل شدن شب عاشورا اصحاب و حاضران ركاب خود را جمع ساخت و خطبه خواند و ايشان را دستور مراجعت داد و فرمود: «هذَا اللَّيْلُ قَدْ غَشِيَكُمْ فَاتَّخِذُوهُ جَمَلًا.» ولى برادران و برادر زادگان و بنى اعمام و خواصّ اصحاب هر يك در جواب سخنانى كه شايسته شأن ايشان است معروض داشته در ميان عالميان به سعادت چنان شهادتى اختصاص يافتند. محمّد بن بشر حضرمى عليه الرّحمه را در آن حال كسى گفت: پسر تو در دهنه رى اسير شده. گفت پاداش اسير شدن او و كشته گشتن خود هر دو را از خدا مى‌خواهم.
حضرت همين كه اين مكالمه را شنيد فرمود رحمك اللَّه من ترا از بيعت خويش به حل ساختم برو و در آزادى پسرت بكوش. گفت خدا مرا طعمه درندگان كناد اگر از تو جدايى بجويم! فرمود پس اين جامه‌ها را به پسر ديگرت تسليم مى‌كن تا وى به حدود رى رفته بهاى آن‌ها را سربَهاى برادرش قرار دهد و رقبه او را منفك سازد. آن گاه پنج بُرد به محمّد بن بشر داد كه قيمت آن‌ها هزار تومان بود.
ابن طاووس مى‌فرمايد آن شب را كه ليله عاشورا بود، حضرت اباعبداللَّه و اصحابش همه را به ركوع و سجود و قيام و قعود به سر بردند و صداهاى ايشان كه به تلاوت قرآن و عبادت يزدان در هم افتاده بود، مانند صداى زنبور انگبين به گوش مى‌رسيد و از لشكر ابن سعد گروهى سواره شرط قراولى ايشان به جاى مى‌آوردند و در آن شب سى و دو نفر از آن لشكر به اصحاب امام ملحق شدند و حضرت به خواهرش زينب كبرى وصيّت‌ها كرد و اهل بيت را تسلّى همى داد: