شوى. حضرت فرمود مرگ به تو از انجام اين مأموريت نزديك‌تر است و در وقت با اصحاب و اقارب خويش سوار شدند كه برگردند. حرّ به ممانعت بر خاست. حضرت فرمود «ثَكَلَتْكَ أُمُّكَ ما تُريدُ!» حرّ گفت سوگند به خدا كه اگر ديگرى از عرب، اين كلمه به زبان مى‌آورد و او بر حالى كه تو هستى مى‌بود من هم مادر او را به مرگ فرزند ياد مى‌كردم «كائنا من كان» ولى به خدا كه مرا راهى به ياد كردن مادر تو نيست مگر بر خوش‌ترين وجهى كه مقدور باشد.
امام فرمود حاليا مراد تو چيست؟ گفت آن كه ترا نزد ابن زياد برم. فرمود به خدا كه نخواهم كرد! حرّ گفت به خدا كه نخواهم گذاشت! و تا سه بار اين گفتار از طرفين تكرار يافت آن گاه حرّ گفت مرا فرموده‌اند كه از تو جدا نگردم تا تو را وارد كوفه سازم و نفرموده‌اند كه با تو در اندازم پس يك راهى پيش گير كه نه ترا به كوفه در آورد و نه به مدينه باز گرداند تا ماجراى را من به عبيداللَّه بر نگارم، باشد ايزد تعالى از پرده غيب صورتى باز نمايد كه عافيت روزى من شود و به كار تو مبتلا نگردم.
پس امام (ع) راه بگردانيده موكب مقدّس از جادّه عذيب و قادسيّه به سمت چپ انحراف جست و حرّ با سواران خود همراه امام بود و امام در اين اثنا خطبه ديگر برايشان خواند و حرّ پس از آن خطبه عرض كرد: «يا حُسَيْنُ اذْكُرُكَ اللَّهَ فى‌ نَفْسِكَ» چه گواهى مى‌دهم كه اگر قتال كنى به قتل مى‌رسى. امام فرمود آيا مرا به مرگ مى‌ترسانى و آيا شما را كار از كشتن من هم خواهد تعدّى داد؟ نمى‌دانم با تو چه بگويم. بلى همان مى‌گويم كه آن مرد عرب اوسى كه عزيمت نصرت رسول خدا (ص) داشت و عمّزاده‌اش مانع وى بود و مى‌گفت كجا مى‌روى كشته مى‌شوى در جواب پسر عمّش گفت:
سَامْضى‌ وَ ما بِالْمَوْتِ عارٌ عَلَى الْفَتى‌ اذا مانُوى‌ خَيْراً وَ جاهَدَ مُسْلِماً
وَ واسى‌ رِجالًا صالِحينَ بِنَفْسِهِ وَ خالَفَ مَثْبُوراً وَ فارَقَ مُجْرِماً
فَانْ عِشْتُ لَمْ انْدِمْ وَ انْ مِتُّ لَمْ الُمْ كَفى‌ بِكَ ذُلّاً انْ تَعيشَ وَ تَرْغَماً
حرّ چون اين جواب شنيد، از آن حضرت كناره گرفت و همى از يك جانب راه مى‌سپرد تا به مكانى كه آن جا از عذيب الهجانات گفتندى، رسيدند. در آن جا چهار كس ديدند بر اشتران نشسته و اسب نافع بن هلال را كه كامل نام داشت به پالهنگ بسته كوتل كرده‌اند و طِرِمّاح ب
عاشوراشناسى ١٤١ وقعه كربلا
ن عدى به سمَت قلاوزى همراه ايشان است و اين جماعت به ركاب امام (ع) پيوستند. حرّ گفت‌