جانب عبداللَّه بن زبير واقع شد ملاقات فرمود. ابن مطيع نيز مراجعت را به آن حضرت سوگندها داد و مفيد نيفتاد. شيخ مفيد عليه الرّحمه مى‌فرمايد عبيداللَّه از سمت ديگر نيز از مابين واقصه تا جادّه شام الى طريق بصره همه را به قراول گرفته بود و احدى را راه ورود و صدور نمى‌دادند در اين وقت كه هنوز به ظاهر حال آن حضرت را از قتل مسلم و نقض عهود خبر نبود با جمعى از اعراب مصادفت فرمود و از ايشان خبر كوفه پرسيد، گفتند ما خبرى نداريم الّا اين كه نه ما را راه دخول است و نه خروج هم آينده را مانع‌اند هم رونده را، و معابر يك جا مسدود است، و حضرت از مكّه معظّمه تا اين حدود بر هر آب از مياه عرب كه عبور مى‌فرمود هر قدر از عرب كه بر سر آن آب افتاده بود متابعت وى مى‌نمود و به موكب همايون ملحق مى‌گرديد و از اين جهت اردويى در ركاب مبارك تشكيل يافته بود.
نقله تواريخ و كتبه مقاتل به لسان واحد گفته‌اند كه زهير بن قين از قبيله بجيله در اين سال به حج رفته بود و او مذهب عثمانيّه و مشرب حشويّه داشت ولى در مراجعت از مكّه راه وى را با مواكب اباعبداللَّه جمع نمود و با اين وصف بر حسب اقتضاى عقيدت همى از آن حضرت كناره مى‌كرد و در يك منزل نمى‌افتاد. جماعتى از فزاره و بجيله حديث كرده‌اند كه در اثناى حل و ترحال يك روز با زهير بر غذا نشسته مشغول طعام بوديم ناگاه فرستاده حضرت اباعبداللَّه وارد شده سلام كرد و گفت اى زهير بن القين ابا عبداللَّه الحسين تو را احضار كرده است. ما را از اين كلمه حالت ديگر گون گرديده هر كس لقمه در دست داشت بيفكند و به فكر فرو رفت.
زن زهير كه ديلم بنت عمرو بود گفت: سبحان اللَّه پسر پيغمبر تو را مى‌طلبد و تو در اجابت وى درنگ دارى؟ پس زهير بن قين دل نگران برفت، فى الحال شادمان برگشت. و رحل خود را نزديك اثقال و احمال ملازمان حضرت نقل نمود و با ياران خويش گفت هر كس مايل است با من باشد، باشد والّا اين آخرين ديدار است و من حديثى براى شما قصّه كنم:
نوبتى به غزاى بحر رفتيم و فتح كرديم و غنيمت آورديم و بسى خوشحال شديم. سلمان فارسى همراه ما بود گفت «هر وقت سيّد جوانان اهل بيت محمّد را دريافتند به جنگ در ركاب وى خوشحال‌تر باشيد از اين غنيمتى كه امروز به چنگ آورديد.»