اين رسل در نزد حضرت ابو عبداللَّه همديگر را تلاقى كردند و حضرت مكاتيب ايشان را به لحاظ مبارك مشرّف نمود و جوابى مشتمل به اين كلام صادر فرمود كه: «قَدْ فَهِمْتُ كُلَّ الَّذِى اقْتَصَصْتُمْ وَ قَدْ بَعَثْتُ الَيْكُمْ اخى‌ وَابْنُ عَمّى‌ وَ ثِقَتى‌ مِنْ اهْلِ بَيْتى‌ مُسْلِمَ بنَ عَقيلٍ وَ امَرْتُهُ انْ يَكتُبَ الَىَّ بِحالِكُمْ وَ امْرِكُمْ وَ رَأْيِكُمْ فَانْ كَتَبَ الَىَّ انَّهُ قَدِ اجْتَمَعَ رَأْىَ مَلَائِكُمْ وَ ذَوِى الحُجى‌ مِنْكُمْ عَلى‌ مِثْلِ ما قَدِمَتْ بِه‌ رُسُلُكُم اقْدِمُ عَلَيكُم وَ شيكاً ان شاءَاللَّه.» پس پسر عمّش مسلم بن عقيل را كه جلالت قدر و عظمت شأن او از مقام نيابت خاصّ امام و مضمون مكتوب مقدّس آن بزرگوار بازگشته به مسجد رسول خدا درآمد و نماز گزارد و با كسانى كه مى‌خواست، بدرود نمود و به كوفه رفت و آن جا در خانه مختار ابن ابو عبيده ثقفى نازل شد و شيعه نزد وى آمد و شد مى‌كردند و توقيع امام را مى‌خواندند و از اشتياق مى‌گريستند و بيعت مى‌نمودند وقتى كه عدد مبايعين به هجده هزار كس رسيد، مكتوبى به اين عبارت به حضور مبارك امام معروض داشت كه: «انّ الرَّائِدَ لا يَكْذِبُ اهْلَهُ وَ قَدْ بايَعْنى‌ مِنْ اهْلِ الْكُوفَةِ الى‌ يَوْمٍ كَتَبْتُ الَيْكَ هذا ثَمانِيَةُ عَشَرَ الْفٍ رَجُلٍ فَاعْجَلِ الْأِقْبالَ حينَ تَقْرَءُ كِتابى‌ هذا فَانَّ النَّاسَ كُلَّهُمْ مَوالِىٌ» و حضرت اباعبداللَّه نامه‌اى به نسخه واحده مشتمل بر دعوت الى كتاب اللَّه و سنّت رسوله به اشراف بصره كه از آن جمله احنف بن قيس و منذر بن جارود بود صادر فرمود و دختر ابن منذر در تحت [زوجيّت‌] عبيداللَّه بن زياد بود. همگان امر را مستور داشتند.
الا منذر كه ترسيد آن رسول دسيس عبيداللَّه بن زياد باشد و بخواهد او را در دولت خواهى بنى اميّه بيازمايد.
لاجرم مكتوب و رسول حضرت را نزد عبيداللَّه آورد و آن مخذول رسول را گردن زد و در اين وقت منشور ايالت كوفه نيز از جانب يزيد به نام وى رسيده بود. پس به مسجد رفت و در تهديد مردم بصره خطبه خواند و رعد و برق بسيار اظهار كرد و گفت: «يا اهْلَ الْبَصْرَةِ انَّ اميرَالْمُؤْمِنينَ قَدْ وَلّانِى الْكُوفَةَ وَ انَا غادٍ الَيْها بِالْغَداةِ وَ قَدِ اسْتَخْلَفْتُ عَلَيْكُمْ اخى‌ عُثمانَ بْنَ زِيادٍ فَايَّاكُمُ الْخِلافُ وَالْأِرْجافُ فَوَاللَّهِ لَئِنْ بَلَغْنى‌ عَنْ رَجُلٍ مِنْكُمْ خِلافٌ لَأَقْتُلُنَّهُ وَ عَريفَهُ وَ وَلِيَّهُ وَ لَأخُذَنَّ الْأَدْنى‌ بِالْاقْصى‌ حَتّى‌ تَسْتَقيمُوا وَ لا يَكُونَ فيكُمْ مُخالِفٌ وَ لا مُشاقٌّ وَ انّى‌ انَا ابْنُ زِيادٍ اشْبَهْتُهُ مِنْ بَيْنِ مَنْ وَطَى‌ءَ الْحُصى‌» و بامداد آن روز با حشم و اهل بيت خويش و به روايتى با پانصد كس از بصره به سمت كوفه حركت كرد و مسلم بن عمرو باهلى، حامل منشور ايالت كوفه از جانب يزيد