«لَسْتُ اخافُ عَلَيْكَ الّا مِنْ ثَلاث: الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِىٍّ وَ عَبْدُاللَّهِ بْنُ الزُّبَيْرِ وَ عَبْدُاللَّهِ بْنُ عُمَرَ»، ابلاغ كردند و اين سه كس در سال پنجاه و ششم كه معاويه از كافّه اهالى شام و عراق و يثرب و حجاز بيعت ولايت عهد براى يزيد گرفت، بيعت نكرده بودند. لاجرم يزيد در اين اول امر به هيچ تكليف آن اهتمام نداشت كه به أخذ بيعت ايشان و ايشان هر سه در دارالهجره مدينه مى‌بودند. پس به وليد بن عتبه بن ابى سفيان كه والى مدينه بود، نوشت كه: «امَّا بَعْدُ فَخُذْ حُسَيْناً وَ عَبْدُاللَّهِ بْنَ عُمَرَ وَ ابْنَ الزُّبَيْرِ بِالْبَيْعَةِ اخْذاً لَيْسَ فيهِ رُخْصَةٌ»، و اين وليد پسر عمّ يزيد است و قبل از او مروان بن الحكم حكومت مدينه داشت. يزيد او را معزول كرده و آن خطّه شريفه را به وليد داده بود و از اين جهت ما بين وليد و مروان همى كار به خصومت مى‌رفت، ولى وليد چون مكتوب يزيد خواند، ديد حكم اخذ بيعت از اين جماعت در چنين موقعى كه معاويه مرده باشد و يزيد كارى از پيش نبرده، امرى است عظيم و تكليفى خطير. پس ناچار مروان را احضار كرد تا به معاونت وى استظهار نمايد و با حضور او عبداللَّه بن عمرو بن عثمان بن عفّان را كه پسرى نونهال بود، از دنبال حضرت ابو عبداللَّه و عبداللَّه بن زبير فرستاد و همين عبداللَّه است كه فاطمه بنت الحسين را به زنى گرفت و محمّد بن عبداللَّه ديباج عثمانى از آن‌ها در وجود آمد و منصور ابوالدّوانق عبّاسى ديباج را نيز با برادر بطنى او عبداللَّه محض در واقعه خروج محمّد نفس زكيّه و ابراهيم قتيل با خمرى اسير گرفت و در زنجير كشيد.
بارى عبداللَّه بن عمرو بن عثمان حضرت اباعبداللّه و ابن زبير را در مسجد رسول (ص) يافت و گفت: اجيبَا الْأَميرَ، گفتند، انْصَرِفْ الْأنَ نَأْتيهِ. آن گاه ابن زبير به حضرت اباعبداللَّه گفت در چنين ساعتى بى‌هنگام آيا در جهت احضار ما تو را چه به نظر مى‌رسد؟
حضرت فرمود همانا طاغيه اين قوم در گذشته است و ما را طلبيده‌اند كه قبل از انتشار خبر بيعت گيرند. تا مبادا ما خود واقعه را بشنويم و از حضور مجلس ايشان استنكاف نماييم و سپس نتوانند بر ما ظفر يافت. عبداللَّه گفت ظنّ من هم همين است. آن گاه امام (ع) با حزم و استعداد تمام برايشان ورود نمود همين كه مروان را با سابقه خصومت وليد در آن مجلس ديد، فرمود: «الصِّلَةُ خَيْرٌ مِنَ الْقَطيعَةِ وَ الصُّلْحُ خَيْرٌ مِنَ الْفَسادِ»، پس وليد مكتوب ديگر يزيد را كه مشتمل بر خبر فوت معاويه و طلب بيعت جمهور مردم مدينه بود، به دست امام داد و بيعت خواست. حضرت فرمود از مثل من به بيعت نهانى اكتفا نمى‌شود فردا على رئوس الّناس به‌