طالب، عبداللَّه بن عقيل و عبداللَّه بن مسلم بن عقيل، كشته شدند. و اين به روز دهم محرم به سال شصت و يكم بود. حسين وقتى كشته شد پنجاه و پنج سال و به قولى پنجاه و سه سال داشت. زرعة بن شريك تميمى دست راست او را ضربت زد. سنان بن انس نخعى نيز او را با نيزه بزد، و از اسب فرود آمد و سرش را بريد. شاعر در اين باب گويد: كدام مصيبت با مصيبت حسين برابر است كه سر او به دست سنان جدا شد.» از جمله انصار چهار كس با وى كشته شدند. و بقيه مقتولان كه شمارشان را قبلا گفته‌ايم از ياران وى و از ساير مردم عرب بودند.
مسلم بن قتيبه وابسته بنى هاشم در اين باب گويد:
«اى چشم، بر خاندان پيمبر گريه و ناله كن. بر نُه تن كه از نژاد على بودند، و پنج تن كه از نسل عقيل بودند و پسر عم پيمبر، عون، برادر آنها كسى نبود كه او را بى‌وفا توان گفت. همنام پيمبر را نيز با شمشير تيز بزدند. بر بزرگ آنها نيز ناله كن كه بزرگ آنها چون ديگران نبود. خدا زياد را هرجا هست با پسرش و پيره زن چند شوهره لعنت كند.»
عمر بن سعد به ياران خود دستور داد تا اسب بر پيكر حسين برانند. و براى اين كار اسحاق بن حيوة حضرمى و چند تن ديگر مأمور شدند و اسب بر پيكر او راندند مردم عاضريه كه قومى از بنى عاضر بنى اسد بودند يكروز بعد از قتل، حسين وياران او را به خاك سپردند. عده كشتگان از ياران عمرو بن سعد در جنگ حسين (ع) هشتاد و هشت كس بود.