برون كنند، اگر قدرت اين كار داشتند و حاكم خويش را از شهر براندند و كس در آنجا نماند كه با تو دشمنى كند، نزد آنها مى‌روى. مع ذلك من از مكر آنها ايمن نيستم. و اگر نكردند در جاى خود مى‌مانى تا فرمان خدا برسد كه در آنجا قلعه‌ها و دره‌ها هست». حسين گفت: «اى پسر عم ميدانم كه خير خواه منى و نسبت به من مهربانى ولى مسلم بن عقيل به من نوشته كه اهل شهر بر بيعت و يارى من همدل شده‌اند، من نيز تصميم دارم سوى آنها حركت كنم.»
ابن عباس گفت: «آنها را آزموده‌اى؟ كه ياران پدر و برادر تو هستند و فردا به همدستى حاكم خود تو را خواهند كشت، اگر تو بروى و ابن زياد از رفتنت خبردار شود، آنها را بر ضد تو دعوت مى‌كند و كسانى كه به تو نامه نوشته‌اند، از دشمنان سخت‌تر خواهند بود. اگر به خلاف رأى من ناچار سوى كوفه مى‌روى، زن و فرزند را همراه مبر. به خدا مى‌ترسم كه تو را نيز مانند عثمان، كه زن و فرزندش ناظر قتل او بودند، بكشند.» جواب وى آن بود كه «اگر در آنجا كشته شوم، بهتر از آن است كه در مكه خونم را بريزند».
ابن عباس از او نوميد شد و برون رفت. و به عبداللَّه بن زبير گذشت و گفت: «اى پسر زبير كارت درست شد.» و شعرى بدين مضمون خواند: «اى پرستو كه در خانه‌اى! خانه خلوت شد تخم بگذار و چهچه بزن و هر چه مى‌خواهى منقار بزن». ابن زبير خبر يافت كه حسين قصد رفتن به سوى كوفه دارد. وى اقامت حسين را در مكه خوش نداشت.
زيرا مردم، ابن زبير را با وى برابر نمى‌گرفتند و به نظر او چيزى دلپسندتر از آن نبود كه حسين از مكه برون شود، بدين جهت پيش وى رفت و گفت: «اى ابوعبداللَّه چه خبر دارى؟ به خدا من از خدا بيم دارم كه در جهاد اين قوم ستمگر، كه بندگان صالح خدا را خوار گرفته‌اند، قصور كرده باشم». حسين گفت: «قصد دارم به كوفه بروم. گفت: خدا تو را توفيق دهد. اگر من آنجا يارانى مثل تو داشتم از كوفه چشم نمى‌پوشيدم.»
آنگاه از بيم آن كه امام بد گمان شود گفت: «اما اگر اينجا بمانى و ما و اهل حجاز را به دعوت خود بخوانى، مى‌پذيريم و بدور تو فراهم مى‌شويم كه از يزيد و پدر يزيد به خلافت شايسته‌ترى.»
و هم ابوبكر بن حارث بن هشام پيش حسين آمد و گفت: «اى پسر عمو بجهت خويشاوندى دلبسته توام و نمى‌دانم چگونه تو را نصيحت كنم». حسين گفت: «اى ابوبكر تو