عمر گفت: ايشان را خبر دهيد كه اين التماس شما را به اجابت مقرون داشتم و تا فردا بامداد مهلت دادم. آنگاه گفت تا لشكر بازگردند.
چون لشكر عمر سعد بدگهر بازگشت، اميرالمؤمنين حسين (ع) آن شب را در طاعت و عبادت زنده داشت. گاه در ركوع و گاه در سجود مى‌گريست و تضرّع مى‌كرد و از خداى تعالى آمرزش و عفو مى‌خواست. برادران، اصحاب، اهل بيت، و شيعه او همچنين آن شب را در طاعت و عبادت بودند. از ايشان آن شب هيچ كس نخفت. همه در نماز بودند و از خداى تعالى آمرزش مى‌طلبيدند.
شهادت حسين بن على (ع) و يارانش‌
چون خورشيد خنجر گذار از نهيب آن واقعه بر بام اين نيلى حصار برآمد، عمر سعد به تعبيه لشكر پرداخت. ميمنه سپاه را در عهده عمرو بن حجاج الزبيدى كرد. بر ميسره شمر ذى الجوش را گماشت. فرمان داد تا سواران از صوابديد عروة بن قيس الاحمسى و پيادگان از [فرمان‌] شبث بن ربعى در نگذرند. عَلَم را به موالى خود زيد سپرد. اميرالمؤمنين حسين (ع) نيز فرمود تا زهير بن قين بر دست راست باشد، حبيب بن مظاهر در جانب يسار توقّف كند، و رايت را به برادر خود عبّاس تفويض فرمود.
چون صفها راست شد، برير بن خضير الهمدانى پيشتر رفت و گفت:
اى عمر سعد، با اميرالمؤمنين قتال خواهى كرد؟
گفت: بلى، و در اين محاربه تن بسيار بى‌سر خواهد شد.