اين دعا در حال مستجاب شد. مالك اسب پيشتر راند. اسب او هراس خورد و لگام از كف او در ربود و به هر طرف دويدن گرفت تا آن كه او از روى زين بغلتيد و يك پاى او در ركاب بيرون آمده در خندق آتش افتاد. فرياد مى‌زد تا تمام بسوخت. اميرالمؤمنين حسين (ع) گفت:
اى بار خداى، دعايم مستجاب كردى و از فضل و رحمت تو همين سزد. اى بار خدايا، ما اهل بيت پيغمبر توييم و جگرگوشگان او، كسى را كه بر ما ظلم كند و حقّ ما از ما بگرداند خوار و ذليل هر دو جهان ساز و دادِ ما از او بستان، إنَّكَ سَميعُ الدُّعاء وَ دافِعُ الْبَلاء. پس، محمد بن اشعث از لشكر عُمَر آواز داد: اى حسين؛ چه قرابت است تو را با محمّد مصطفى [ص‌]؟
اميرالمؤمنين حسين (ع) دست به دعا برداشت و گفت: اى بار خدايا، ابن اشعث دعوى مى‌كند كه مرا با پيغمبر تو هيچ قرابت نيست. هم امروز او را خوار گردان و سزاى اين گفتار هر چه زودتر بدو رسان!
محمّد بن اشعث را گميز گرفت و از لشكر بيرون رفت و بنشست تا فارغ شود، اتفاقاً بر سر سوراخى گميز كرد. كژدمى سياه از آن سوراخ بيرون آمد و سر اندام او بزد. در لحظه ورم كرد و او در نجاست خود افتاد. در آن مى‌غلتيد تا جان داد و به جهنم پيوست.
پس، عمر ندا فرمود تا لشكر برنشستند و روى به خيام اميرالمؤمنين حسين (ع) آوردند.
اميرالمؤمنين حسين (ع) آن ساعت نشسته بود و سر بر زانو نهاده و در خواب بود. خواهر آن حضرت زينب خاتون بر سر بالين برادر آمد و گفت: يابن رسول اللَّه، اى برادر، لشكر خصم آمدند. اينك نزديك رسيدند.
حسين بن على (ع) فرمود:
اى خواهر، در اين لحظه كه چشم من گرم شد جدّ خود محمّد مصطفى (ص)، پدر خويش على مرتضى (ع)، مادر پاكيزه سيرت خود فاطمه زهرا و برادر والا گهرم حسن مجتبى (ع) را به خواب ديدم كه همه با هم بودند و مرا گفتند: اى حسين، خوشدل باش كه هم در اين نزديكى به نزد ما خواهى آمد. اين سخن از ايشان مى‌شنودم كه تو مرا بيدار كردى. اى خواهر، يقين بدان كه مفارقت شما نزديك آمده است. زينب فرياد برآورد و طپانچه به روى زد و نوحه و زارى آغاز نهاد.
آن حضرت فرمود: اى خواهر، خاموش باش و زارى مكن كه اگر اين قوم آواز تو بشنوند، شماتت كنند.