عمرو دانست كه ايشان اصحاب حسين بن على‌اند. از در ممانعت بر آمد و جنگ آغاز نهاد. اصحاب حسين (ع) جمعى به جنگ پيش آمدند و برخى مشكها پر آب مى‌كردند. تا آنكه بخوردند و مشكها را پر آب كرده ببردند و به سلامت بازگشتند. از ايشان هيچ كس كشته نشد و از متابعان عمرو چند نفرى كشته شدند. پس، ياران حسين از آن مشكها آب خوردند و بياسودند.
ديگر روز اميرالمؤمنين حسين (ع) كس نزد عمر سعد فرستاد و گفت: با تو سخنى دارم.
چون شب در آيد، مى‌خواهم تو را ببينم و چند كلمه با تو بگويم.
عُمر با صد و بيست سوار برنشست و از لشكرگاه خويش پاره‌اى پيشتر آمد. اميرالمؤمنين حسين (ع) با جماعتى كه با او بودند فرمود: دور شويد و بايستيد. ايشان دورتر برفتند و برادر او عبّاس و پسر او على اكبر با او ايستادند. عمر سعد نيز همچنين سوارانى را كه با او بودند گفت: پاره‌اى باز پس شويد و بايستيد. چنان كردند. پسر او حفص و غلام او لاحق به نزد او بايستادند.
اميرالمؤمنين او را فرمود: ويحك اى عمر! از خداى تعالى، كه بازگشت همه به اوست، نترسى كه با من جنگ مى‌كنى؟ حال آنكه مى‌دانى كه من كيستم. از اين خيال و انديشه ناصواب درگذر و راهى كه صلاح دين و دنياى تو در آن است اختيار كن و به نزد من آى و خود را از ضلالت بيرون آر و بدين دنياى غدّار و مكّار كه او چون من و تو بسيار ديده، مغرور مشو و يقين شناس كه سعادت و سلامت تو در اين است كه مى‌گويم.
عمر سعد گفت: سبحان اللَّه يا اباعبداللَّه، سخت نيكو گفتى، امّا از آن مى‌ترسم كه چون به نزد تو آيم سراى من خراب كنند.
اميرالمؤمنين فرمود: سبحان اللَّه، اين چه حرصى است كه تو دارى؟ اگر در اين جهان بر دوستى خاندان مصطفى (ص) سراى تو خراب كنند، بر آن زيان نكنى. در عوض آن، كوشكها در بهشت به نام تو مهيّا كنند، مع ذلك چون با من باشى بفرمايم تا سراى بهتر از آنكه بود براى تو بنا كنند.
عمر گفت: ضيعتى معمور و حاصلخيز دارم، از آن مى‌ترسم كه پسر زياد آن را به دست گيرد و فرزندان من محروم مانند.