چون اين نامه به عمر رسيد، كار بر حسين بن على (ع) تنگ گرفت و نگذاشت كه چشم ايشان بر آب فرات افتد و مردى را بخواند از خيل خويش، كه او را عمرو بن الحجاج الزبيدى گفتندى، و فوجى از سوار و پياده بدو داده او را گفت كه كنار آب را نگاه دارد و نگذارد كه هيچ كس از اصحاب حسين (ع) بر كنار آب فرات آيد. پس، يكى را امر نمود كه منادى كند: اى پسر فاطمه و اى فرزند رسول خدا (ص)، تو از اين آب يك قطره نچشى تا آن وقت كه طعم مرگ بچشى يا به حكم عبيداللَّه گردن نهى.
اميرالمؤمنين حسين (ع) چون اين آواز بشنيد، فرمود: تو كيستى كه اين چنين مى‌گويى؟
گفت: منم عبدالرحمان بن حصين الازدى.
آن حضرت فرمود: «اللَّهُمَّ اقْتَلْهُ عَطْشاناً وَ لا تَغْفِرْ لَهُ ابَداً.» [يعنى‌] بار خدايا، او را از تشنگى بكش و هرگز او را ميامرز.
راويان چنين روايت كنند كه آن مخذول بيمار شد و تشنگى بر او غالب گشت و هر قدر آب مى‌خورد تشنگى او فرو نمى‌نشست و از تشنگى فرياد مى‌كرد تا جان به مالك دوزخ سپرد.
القصّه، چون تشنگى بر حسين (ع) و اصحاب او غالب گشت، برادر والا گهر خويش، عباس بن على، را بخواند و سى سوار و بيست پياده بدو داد و فرمود: بيست مشك برگير و به كنار آب فرات رو و آب بيار. عبّاس انگشت قبول بر ديده نهاد و با آن جماعت سوار و پياده در نيمه شب به كنار آب فرات آمد.
عمرو كه نگاهبان آب بود آواز داد: كيست كه آب بر مى‌گيرد؟
هلال بن نافع آواز داد و گفت: منم پسر عمّ تو. آمده‌ام كه آب بخورم.
عمرو گفت: بخور كه نوش باد تو را.
هلال گفت: واى بر تو چگونه آب خورم كه حسين بن على (ع) و فرزندان او از تشنگى هلاك مى‌شوند؟
عمرو گفت: ما را اين حال معلوم است، لكن به دست ما از آن چيزى حاصل نيست و ما مأموريم، المأمور معذور.
هلال ياران خود را آواز داد: بياييد و آب برگيريد.