منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ١٦٧ - الترجمة

طول عمره فانّ من أشدّ ما ينقص به العمرو ينغص به العيش إنما هو زيادة الغيرة و الاغتمام، و الشفقّة على أهل الكروب. انتهى.

الترجمة

اين كتابيست از أمير المؤمنين علي ٧ كه بقاضي خود شريح بن حارث مرقوم فرموده است:

روايت است كه شريح در زمان خلافت أمير المؤمنين ٧ كه از جانب آن بزرگوار بسمت قضا منصوب بود، خانه‌اى بهشتاد دينار خريد، اين خبر بان جناب رسيد و شريح را طلبيد و بدو گفت كه شنيدم خانه‌اى بهشتاد دينار خريده‌اى و سند و قباله بر آن نوشته‌اى و جمعى را بر آن گواه گرفته‌اى؟.

شريح گفت: أي أمير المؤمنين آري چنين است.

راوي گفت: چون على اين سخن از شريح بشنيد خشمگين در وي نگريست و گفت اى شريح آگاه باش كه بزودي كسى بسويت آيد (مرگ، يا جان شكر) كه در قباله‌ات ننگرد و از گواهت نپرسد تا از خانه تو را با چشم بى‌نور و جسم بى روح بدر برد و دست از همه چيز شده و جدا مانده بخانه گورت سپارد، پس اى شريح با ديده بصيرت درنگر كه مبادا آنرا از كسى كه مالك آن نبوده خريده باشى، و يا بهاى آنرا از مال حرام داده باشى كه در اين سرا و آن سرا زيان كار خواهى بود.

بدان كه گاه خريد آن اگر نزد من آمدى هر آينه اين قباله برايت نوشتمى كه بدرمى آنرا نمى‌خريدى تا چه رسد كه به بيشتر.

بسم اللَّه الرّحمن الرحيم اين سرائيس كه آنرا بنده‌اى خوار از مرده‌اى كه از اين سرا كوچش داده‌اند خريده است، خانه‌اى خريده كه مسافت آن از جانب فانى شدگان تا سرزمين هالكان است. اين سرا محدود به چهار حدّ است حدّ نخستين آن باسباب آفتها پايان مى‌يابد، و دوّم آن بعلل مصيبتها، حدّ سوّم به هواى نفس، و چهارم آن به ديو گمراه كننده، و در آن در اين حدّ گشوده مى‌شود.