منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ١٠٩ - «الإمام الأول أمير المؤمنين على بن أبي طالب

شمع حق را پف كنى تو اى عجوز

هم تو سوزى هم سرت اى گنده‌پوز

كى شود دريا ز پوز سگ نجس‌

كى شود خورشيد از پف منطمس‌

مه فشاند نور و سگ عوعو كند

هر كسى بر خلقت خود مى‌تند

اى بريده آن لب و حلق و دهان‌

كه كند تف سوى ماه آسمان‌

سوى گردون تف نيابد مسلكى‌

تف برويش باز گردد بى شكى‌

تا قيامت تف بر او بارد ز ربّ‌

همچو تبّت بر روان بو لهب‌

مادح أهل بيت در معنى‌

مدحت خويشتن كند يعنى‌

مؤمنم موقنم خداى شناس‌

وز خدايم بود اميد و هراس‌

از كجيها در اعتقادم پاك‌

نيست از طعن كج نهادم باك‌

دوستدار رسول و آل ويم‌

دشمن خصم بد سگال ويم‌

جوهر من ز دكان ايشانست‌

رخت من از دكان ايشانست‌

اين نه رفض است محض ايمان است‌

رسم معروف أهل عرفانست‌

رفض اگر هست حبّ آل نبيّ‌

رفض فرض است بر ذكى و غبي‌[١]