قاطعى نسبت به برانداختن جامعه اسلامى تصويب مينمودند ولى چون ابو طالب موقعيت سابق خود را در نظر قريش حفظ كرد نتوانستند از مجمع عمومى استفاده‌اى بر ضد اسلام بكنند در طول تاريخ اسلام در دوره ابى طالب فقط يك رأى عمومى صادر شد و آن راجع بموضوع قطع روابط با بنى هاشم و محاصره اقتصادى آنها بود، در حدود سال پنجم بعثت پيغمبر چون مبارزات قريش با اسلام ببن بست رسيد و اسلام بر خلاف كوشش فراوان آنها بنشر و پيشرفت ادامه داد و ابو طالب و خاندان بنى هاشم هم بدفاع و حمايت خود ايستادگى كردند قريش عهدنامه‌اى نوشتند.

بموجب آن با بنى هاشم قطع روابط كردند، مواد اين عهدنامه عبارت بود از اينكه:

١- زن از آنها نگيرند و زن بآنها ندهند.

٢- هيچ گونه خريد و فروش و معامله و داد و ستد با آنها نكنند.

٣- در هيچ موضوعى از آنها درخواست نكنند و هيچ درخواستى از آنها نپذيرند.

٤- اين عهدنامه باعتبار خود باقى باشد تا زمانى كه بنى هاشم خود فتنه اسلام و دعوت پيغمبر ٦ را خاموش كنند يا او را بى‌قيد و شرطى تسليم قريش نمايند.

در اثر اين عهدنامه جميع خانواده‌هاى بنى هاشم كه در همه شهر و دوره‌هاى مكه متفرق بودند دستگاه خود را برچيدند و بدره‌اى كه منزل ابو طالب بود آمدند و مدت دو سه سال در اين دره محاصره بودند و بآنها بسيار سخت ميگذشت اين عهد نامه هم قوت تصويب نامه دار الندوه را نداشت و روى اصول پارلمانى قريش نبود بلكه يك عهدنامه‌اى بود كه قوت تصويب نامه هيئت وزيران را داشت در تشكيلات كنونى از اين رو مورد نفرت عموم عرب گرديد و كم كم مورد مخالفت و نارضايتى بعضى از سران قريش شد تا خود پس از دو سه سال آن را نقض كردند و پس از آنكه موريانه نوشته آن را در ميان خانه كعبه خورده بود لغو شد فقط براى يك بار قريش از دار الندوه بر ضد پيغمبر ٦ و اسلام استفاده كردند و آنهم پس از وفات ابى طالب بود كه آسوده خاطر آن تشكيل جلسه دادند و نقشه كشتن پيغمبر ٦ را طرح كردند و پيغمبر از دست آنها گريخت و باز هم على فرزند همين ابو طالب را بجاى خود گذاشت و تحويل قربانگاه اسلام نمود در خاتمه اين موضوع بايد گفت ابو طالب بزرگترين مردان با ايمان و تقوى بود كه با سياست بزرگى پيغمبر و اسلام را مدت هشت تا ده سال نگهدارى كرد اينست نمونه كامل پدر فرزندى چون على ٧ كه موضوع گفتگوى ما است.

غار سياست و كمينگاه بدعت و افتراء: زمزمه كفر ابى طالب را بايد نغمه‌اى از سياستهاى‌