اكنون ما موضوع را چنين طرح ميكنيم محمّد ٦ و سلم در اواخر عمر ابو طالب مبعوث شد و دعوت اسلامى را شروع كرد همه بزرگان قريش و سران قبائل بمخالفت او برخاستند و از هيچ گونه كارشكنى و دشمنى در باره او كوتاه نيامدند ولى ابو طالب با همه نيروى خود از پيغمبر ٦ و سلم اسلام دفاع كرد و تا حد فداكارى ايستادگى كرد و جمعيت مسلمانان را حفظ كرد و از دين اسلام هم ترويج كرد و با اين حال همكيش مشركين و مخالف اسلام بود آيا هيچ عاقلى اين كلام را باور ميكند و اين دو راه و روش متناقض را در باره ابو طالب تصديق مينمايد؟ اختيار با خوانندگان است. اكنون ببينيم سخن قريش در باره مخالفت با پيغمبر ٦ و سلم و مبارزه با دين اسلام چه بود؟

قريش وجه مخالفت خود را در چند جمله منظم كرده بودند كه مكرر با خود ابو طالب مورد بحث قرار دادند و در سائر موارد هم براى برانگيختن قبائل بر ضد اسلام يا استمداد از پادشاهان روم و حبشه ورد زبان ساخته بودند.

متن لايحه قريش بر ضد پيغمبر اسلام ٦

سيره ابن هشام ميگويد چون پيغمبر ٦ و سلم دعوت خود را آشكار كرد و معبودان قريش را به بدى ياد كرد و آنها را گمراه خواند و ابو طالب در حمايت او ايستادگى كرده ده تن از اشراف قريش كه رؤساى خاندان عبد شمس و بنى اميه و عبد العزى و بنى مخزوم و بنى سهم بودند نزد ابو طالب رفتند و گفتند كه برادرزاده‌ات:

معبودان ما را دشنام داده، دين ما را نكوهش كرده، عقائد ما را سفاهت پنداشته، پدران ما را گمراه خوانده، يا او را از اين روش باز دار يا بخودمانش واگذار تا چاره او را بكنيم، اين چهار موضوعى كه مورد شكايت قريش بود منظور مشترك و وجهه عمومى داشت و با عقيده و ايمان و حفظ اجتماع و شرافت گذشتگان سر و كار داشت و همه موضوعاتى هستند كه مردمان خردمند مال و جان خود را فداى آنها ميكنند چه رسد بفرزند يا برادر زاده اگر واقعا ابو طالب با آنها هم عقيده بود و باسلام ايمانى نداشت چرا دست از حمايت پيغمبر ٦ و سلم بر نداشت و چرا با آنها بر ضد پيغمبر ٦ و سلم همدست و هم آهنگ نشد اينان كسانى بودند كه براى طفردارى اين موضوعات از مال و جان خود گذشتند فرزندان و خويشان خود را كه پيرو اسلام شده بودند بدست خود تا حد مرگ شكنجه‌